Kimsenin ayıpları örtme gibi kusurları görmeme gibi bir derdi yok. Camia olarak haddi aştığımız konulardan biride bu. An boşluk bulmaya görsün ademoğlu hemen onu doldurmaya çalışıyor. O kadar nankör olabiliyor ki Akabinde bir kuyruk acısı yüzünden hemen nefret ve kin kusuyor.. Din kardeşinin yol arkadaşının günahını, kusurunu görmeye duymaya görsün örteceği yerde yerden yere vuruyor. Bir birini harcıyor insanlar bir birlerini kötüleyip duruyor..
Aslı var mı yok mu diye insaf edeceği yerde İslami ve rahmani düşünmeden, kendini de kardeşini de israf ediyor... perişan ediyor. Harab ediyor... Helak ediyor... Koca ömrü ve içindeki kardeşinin iyi amellerini bir hatasını duymakla ifsad etmeye çalışıyor. Kaldı ki kimse tamamıyla masum değil. Kimse kendi ayıbına günahına bakmıyor gözü hep başkalarının günahlarında....
