Çalışan eşler ve çocuklarının durumunu paylaşayım istiyorum.
Büyükşehirlerin acımasız yaşam koşullarının bir sonucu mudur? Yoksa anne de mutlaka çalışmalı düşüncesi midir? Kanaat kavramımızın hızla yokolmasından mıdır?
Bilemiyorum…
Ama bedelini çocuklarımızın ödediği bir gerçek. Anne sevgisine en çok ihtiyaç duyduğu zamanda, annesini yanında bulamamak… Çok zor olsa gerek…
Sabah işe giderken birkaç kreşin önünden geçerken mutlaka çocuğun “Annee gitmeee!”çığlıkla ağlamalarına tanık oluyorum. Bu önemli sevgiden eksik yetişen çocuğun büyüdüğünde bir takım güzel duygularının da eksik olması kaçınılmaz… Ailesiyle bir kreşe kayıt yaptıran birine kurum sorumlusunun annesinin bir kazağını istemesi ilginçtir. Anne kokusuyla uyumasının önemi…
Dilerseniz bir hikaye ile konuyu pekiştirelim.
Kapıdan içeri girer girmez bağırdı. ”Anne! Biliyor musun bu gün kreşte ne oldu?”
-“Görmüyor musun telefonla konuşuyorum!”
Hiç kimsenin sevdiği şey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu. Her şey erteleniyordu telefon ve araba söz konusu olduğunda… Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu. Nerelere gitsindi? Annesi kapattı telefonu. Mutfaktan tencere, kaşık sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti.
