İçimde kurbanlık koyunlar gibi biner biner ritmik saymalarla öldürülen insan denizi, kafamın içi savaşta ölen çocukların çığlıklarıyla dolu. Dünyanın duymadığı, duymak istemediği uğultular kulaklarımı sağır ediyor.
Bugün hayal kurabiliyorum. Dünyama cetvellerle çizilen sınırların ötesine bir yolculuk yapmak istiyorum. Çoğu kimseye göre şu anki durum düşünmeyi gerektirecek bir durum olmasa da benim beynim hiç mola vermeden çalışıyor, kendimi sorguluyorum, dünyayı sorguluyorum, etrafımı sorguluyorum, kalbimi yokluyorum. Çağdaş prangalara vurulmuş, güçsüz bırakılmış kardeşlerime dair, ötelenmiş insanlara, esaret altına alınmış dünyanın kurtuluşuna, sömürgeciliğe, gönüllü köleliği sonlandırmaya dair büyük hayallerim var. Beynim hiç boş durmuyor. Hayallerim kanatlanmış uçuyor. Yarın hayal kurabilen insanların geleceklerine güvenle bakmaları, düşüncelerine yatırım yapmaları mümkün olacak mi? Geleceklerine ipotek koymadan, kendi medeniyetini seçme ve inanma hakkı olacak mı, bilemiyorum?
Sınıfsız, savaşsız, adil ve özgür bir toplum için, sınırsız ve kansız bir coğrafya, insanı önceleyen, baskıcı olmayan, korku imparatorluklarını yıkmış, hak ve adaleti inşa etmiş, barışçı bir dünya yolculuğuna doğru, kendi öz ülkemize doğru kutlu bir kervan yola çıkmalıdır artık. Hamza yürekli, Yusuf yüzlü, İbrahimi bilinçli, Muhammedi imanla bir bedir yürüyüşü başlamalıdır artık. Evet, İkinci Bedir yürüyüşü başlamalıdır. Hiç şüphesiz inanıyorum ki o kutlu kervan bir gün mutlaka yola çıkacaktır.
