Hatta çok zaman ailelerimizden bile fazla buralarda olurduk. Cep telefonlarının Kredi kartlarının olmadığı, tasarruf ve tasadduk ettiğimiz zamanlardı. Çok daha mutlu çok daha bereketliydi hayatımız. Posta kutularımıza mektuplar gelir, bir yerden başka bir yere Belediye otobüsü ya da trenle giderdik. Birkaç arkadaşımızın arabası vardı. Sadece acil durumlarda hastaneye gitmek gerekirse arkadaşlardan araba istenirdi. Aidatlarımızla ve esnaftan topladığımız yardımlarla partinin vakfın kirasını öderdik. Stat ve spor salonlarında yapılan Büyük maçların kongrelerin öncesinde satılıp gelir temin etmek için, partinin bodrumunda gece yarılarına kadar köfte hazırlar, giderlerimizi karşılamaya çalışırdık. Bütün sıkıntılara rağmen gülen selamlaşan samimi ve mutlu insanlardık. Sokaktaki insanı ve partiye uğrayan muhalifleri “onlar bilmiyor” samimiyeti ile karşılar, kurtarılması gereken insanlar şefkati ile değerlendirirdik.
misafir
Siz siyasilere bir selamınızı iletememişsiniz yemin olsun koca dört yıl geçti biz beledi yeye git gel su yolu yaptık sayın başkanla bir kez görüşemedik sate sakinleri ve ma halleyi kapı kapı dolandık gidip siz görüşün diye aldığımız cevap aynı görüşemedik her çarşamba git gel sırayla Çünkü verecek cevapları yoktu Elimizde yıllar önce kazanılan mahkeme kararı var hala koca mahalle kan ağlıyor çalgılar sazlar bahçelerimizde içip naralar atanlar vah sahipsizlere vah denizevler 214 sokak atakum 8 yıl önce