Eskiden…
Mahallede bir cenaze olduğunda sokak kendi kendine susardı. Televizyonlar açılmaz, yüksek sesle müzik dinlenmez, düğünler ertelenirdi. İnsanlar yasın ağırlığını bilir, acının saygısını taşırdı. Herkes kendi evini değil komşusunun yüreğini düşünürdü. “Ayıp olur” derdi, “gün değil” derdi, “acı var” derdi.
