“İnsanı açlık değil, alıştığı tokluk öldürür” diyor allame İbn-i Haldun.
Dünyayı gözle görülmez, elle tutulmaz bir virüs kasıp kavururken, ortaya çıkan manzaraya alışılagelmişin ve normalin çok ötesinde bir korku ve karamsarlık havası hakim.
Türkiye’de birkaç haftadır havaların da kapalı gitmesiyle insanlarımızda bir bunalım, bir ümitsizlik, bir gelecek endişesi almış başını gidiyor.
Evet, hayat yavaşladı…
Evet, iş ve istihdam yarı yarıya azaldı.
Ve zenginlerimizi bir ölüm korkusu, fakirlerimizi de bir açlık korkusu sarıp sarmaladı.
Halbuki böyle günler için, “zenginler şükretsin, fakirler sabretsin” ölçümüz vardı bizim.
Unutulup gitmiş.
