Alparslan’ın Anadolu’yu fethinden beri birlik ve beraberliğimizi sağlamaya çalışıyoruz!
 
Gün geçmiyor ki bir siyasetçimiz, devlet adamımız halkın huzuruna çıkıp “gün, birlik ve beraberlik günüdür. Bu karanlık ve fitne dolu günleri el ele vererek aşacağız!” demesin.
 
Birlik ve beraberlik nasıl sağlanır?
 
Ortak ülkü ve hedefler belirleyerek. Toplumu o hedeflere doğru koşmanın gerekliliğine iman ettirerek.
 
Yüreklerin topluca vurduğu hedeflerde muhakkak bir kutsallık payı vardır, olmalıdır!
 
Şimdi soralım: Şu yaşadığımız toplumumuzda ortak hedefimiz, hedeflerimiz nelerdir?
 
Veya şöyle soralım: B”ütün toplumu derinden etkileyecek yücelikte, kalplerimizin etrafında çarptığı hedeflerimiz var mı?
 
“Var!” diyen buyursun sıralasın!
 
Var demek o kadar zor ki!
 
Zira öyle bir toplum modeli oluştu ki, toplumu oluşturan hemen hiçbir unsur hayatından memnun değil!
 
Türkü, Kürdü, Kemalisti, Batılısı, Çağdaşı, Liberali, Koministi, Faşisti, Irkçısı, Osmanlıcısı, İslamcısı, Türkçüsü, İlericisi, Gericisi, Tarikatçısı, Cemaatçısı…
Listeyi daha da uzatalım, şu toplum mozaiğinde yer alan ve kendisini bir şekilde tanımlayan herkes mutsuz, şikâyetçi, umutsuz, huzursuz. İşin ilginci bütün bunları bir arada tuttuğunu farz edebileceğimiz ortak hedefler de kaybolup gitmiş.
 
Bütün bu grupları zaman zaman bir araya getiren sahte ortaklıklar olmuyor değil, ama bunlar milletin geleceğini kurmaktan ziyade grupların anlık çıkarlarına hizmet etmekten başka bir işe yaramıyor!
 
Kızıl Elmaya, Kızıl Elmaya!
 
 
 Orhon Abideleri bize gösteriyor ki, Türklerin tarihin başından beri hedefi “Batıya, daha Batıya!” olmuştur!
 
Selçuklular devrinde Müslümanların birliğini, düzen ve istikrarı sağlamak, kutsal topraklara sahip çıkmak ve korumak!
 
Osmanlılar devrinde en temel hedef “Îlâ-yı Kelimetullah