Yıllarca afrika ülkelerinin tüm doğal zenginliklerini sömüren bu asalak toplumun artık kendi gerçekleriyle yüzleşme zamanı gelmiş görünüyor.. Paris, onlarca yıl boyunca Afrika'daki ve eski sömürgelerindeki imtiyazlı konumunu; ucuz ham maddeleri, kontrol ettiği para birimlerini ve zahmetsiz kaynak akışını bir refah kalkanı olarak kullandı. Afrika'nın zenginliği, Fransız vatandaşının çalışma saatlerini kısalttı, emeklilik yaşını düşürdü ve sosyal güvenlik ağını ördü.
Bu durum uzun yıllar Paris'in örnek bir başkent olarak anılmasını sağladı. Hatta bugün bile dilimize pelesenk olan 'Ortadoğu'nun Paris'i' gibi anlamsız analojiler kurmamızda anahtar kelime haline geldi.
Ancak küresel dengeler değişti. Afrika'da yükselen anti-sömürgeci dip dalgası ve değişen aktörler, Paris'in o alışkın olduğu bedava kaynak vanalarını tek tek kapattı. Küresel sanayi ve teknoloji rekabetinde de ivme kaybeden Fransız ekonomisi, içeride dağıttığı cömert sosyal devlet paketini artık finanse edemez hale geldi. Yani bugün Fransa, sömürge refahıyla beslediği sisteminin tıkanmasını ve rekabet gücünü yitiren bir ekonominin ağır faturasını ödüyor.