Farkında mısınız bilmem ama herkesin, çevresinde bulunan insanlar tarafından hazırlanmış bir “Hayatı Kullanma Kılavuzu” var…

Görünür yazılarla olmayan ama herkesin bildiği, bilmek zorunda kaldığı, zorlandığı; işte böyle olmalısın, böyle konuşmalı, böyle gülmeli, böyle düşünmeli, böyle davranmalı, böyle yaşamalısın…

Herkes gibi; ne eksik, ne fazla…

En fazla sınırlarda dolanmalısın...

Ha sakın dışına çıkma!

Bazen düşünceler daha çok kelimeler şeklinde zuhur ediyor zihnimde, takılıp kalıyorum… "Kılavuz, yol, yolcu, yolculuklar..." Hayatı kullanma kılavuzumu kendim yazsaydım nasıl olurdu diye düşünmeden edemiyorum.

Bazen kendimi (anlamlandıramadığım kadar) insanlardan, hayattan uzak buluyorum. O kadar küçük detaylar ki takılıp kaldığım, birçok insanın farkında dahi olmadığı ve inanın bu durumdan hiçte hoşnut değilim.

Ne bu hazır kılavuzlardan...
Ne hızla tüketilen zamandan...
Ne zamanın içine sıkışan aşklardan...
Yaşamlardan...
Paylaşımlardan...
Yemeklerden...
Kitaplardan...
Şiirlerden...
Resimlerden...
Sanattan...
Kendimden...
Ve birçok şeyden hoşnut değilim…

En çok istediğim (hoşnutsuzlukları azaltmak için) hızla tükettiğimiz zamanı yavaşlatmak.

Her şeyi yavaşça tüketmek; varlığı, yokluğu, sıcağı, soğuğu, günü, güneşi, ışığı, denizi, sevdayı, ayrılığı, suyu, hasreti, hayalleri, idealleri, para kazanmayı, tadları, doğayı…
Yavaşlatmak istiyorum dünyayı!

Yavaşlatmak, yavaşlatmak, yavaşlatmak...

Hayatı kullanma kılavuzunuz size hangi kültürden miras kalırsa kalsın... Eğer zamanın hızına ve kişisel hırslarınıza tutsak olmaya başladıysanız, hayatı kullanma kılavuzunuzu yeniden gözden geçirme zamanı gelmişte geçiyor demektir.

Peki siz! "Hayatı kullanma kılavuzumu kendim yazsaydım nasıl olurdu?" diye, hiç düşündünüz mü?