Yüzlerce kuşun aynı anda kanat çırpması, gökyüzünde kısa süreli bir hareketlilik oluşturdu. Sonra hepsi yakındaki bir binanın çatısına kondular.
Bir süre onları izledim. Ve aklımdan şu soru geçti: Niçin parktan kalkıp binanın çatısına kondular?
Çünkü aslında yağmurdan kaçmıyorlardı. Kendilerini güvenceye alıyorlardı. Parkta kalmaya devam etselerdi yağmur onları ıslatacaktı. Tüyleri ağırlaşacak, uçma kabiliyetleri azalacaktı. Uçamaz hâle geldiklerinde ise yerdeki kediler veya başka canlılar için kolay bir av hâline gelebilirlerdi.
Onlar bunu içgüdüsel olarak biliyorlardı. Bu yüzden yağmurdan önce güvenli bir yüksekliğe çıktılar. Fakat burada beni asıl düşündüren başka bir şey oldu. Çatıya çıktıklarında hiçbiri bir yere gizlenmedi. Yağmur hâlâ yağıyordu. Islanıyorlardı. Ama korkup bir köşeye sinmek yerine kanatlarını açıyor, tüylerini temizliyor, adeta yıkanıyorlardı.