Çeyrek asırlık AKP iktidarında sanat adına hiçbir yeni değer çıkmaz ve aksine eksilirken; hayatı ciddiye almama nazıyla aslında ölmeyecekmiş gibi millete bok atma derdinde olan bazı merdivenaltı şizofrenler ve ideolojik keskinliklerini mü'minlik zanneden akıl iğdişleri, mesajı kırpıp bütünü görmezlikten gelmiş... Başlangıçta bir eleştiri yok, etkiye verilen aşırı tepki. Halk dilinde “kuyruk acısı...” Neden böyle söylüyorum? Çünkü anlatılan şey, tamamiyle politik bir örnek. Bağlam çok açık: Meddah, eski uzun saçlı, bıyıklı halinden söz ediyor. O görüntünün Türkiye’de bazı insanlarda otomatik bir çağrışım yarattığını anlatıyor. Esnafla konuşurken sadece “merhaba” dese bile, sanki yüzü başka şeyler söylüyormuş gibi algılandığını söylüyor. Ardından örnekler veriyor: sanki yüzü “devletin silah yoluyla yıkılması gerektiğini düşünüyorum” diyormuş gibi, sanki başka radikal cümleler kuruyormuş gibi, sanki “ilk üç kitap iyiydi, dördüncüsü…” diyormuş gibi. Ama hemen ardından özellikle şunu söylüyor: “Bunların hiçbiri benim cümlelerim değil.”
