Önce selam! İçimizde tuhaf bir muştu var, ha Ramazan geliyor ha bayram. İnananlar için ne kutlu bir sürecin eşiğindeyiz. Sorumluluklarımızın artacağı ve daha çok kendimize döneceğimiz bir arınma ayına daha merhaba! Git gide maneviyatsızlığımızın yüzümüze çalındığı şu hız zamanında ramazanlarda nasiplenmesin diliyoruz.  İlim irfan meclisleri kurulacak, yine ısrarla çağrılar yapılacak lakin bütün bunları duyacak bir kulağımız varsa? Daha çok zaman yetmezliğinden dem vuruyoruz fakat zaman sert bir şey midir ki yerinde dursun. Akışında, seyrinde olmaya mecbur bir kavram zaman. Değerli gördüğümüz şeylere zaman ayırabiliyorsak değerli gördüğümüz şeyleri gözden geçirmekle zamanımıza yardım edebiliriz. Bütün bu muhasebe gereği ilim öğrenmeye ve bizatihi uygulamaya geçirmeye yarayacağı için. Çağımızda güvensizlik, bozuk insan ilişkileri, elemler, kederler, kırgınlıklar, küskünlükler nasıl tedavi edilemiyorsa, kalbin ve ruhun hakikat peşinde beslenmesiyle öyle de şifa bulacaktır. Hep aynı şeylerden şikâyet edip hep aynı kapıyı çalmayışımızın mazeretini hiçbir şeyde arayamayız. Bir günlük açlık sonunda nasıl ki bir kâse çorbaya, bir yudum suya ihtiyacımız varsa dünyanın da fani bir yolculuk olduğuna kanaat etmeliyiz.  Buradaki hiçbir iş bitmez ve gördüğümüz, şahit olduğumuz gibi hiçbir iş tam olarak neticelenmez. Her an misafir olduğumuzu hatırlatan şu sarsıntılı dünya hayatı ancak bizlere tarif edildiği gibi vahiyle tamamlanacaktır. Tadımızın tuzumuzun eksik kalışı, bazı şeylerin bir türlü anlaşılmayışı özünden kopan varlığımızın manevi iklimlerden uzak kalışı değil de nedir? Efendim, içini dolduran kelimelerimizden olsun Ramazan! Duayla… Sevda KIDEYŞ