Bunu da ülkenin en köklü ve kadim partisi olan CHP’yi değiştirip dönüştürerek yaptı. Partinin Cumhuriyet ve Atatürk ilkelerini boşa çıkararak bunun yanında içini boşaltarak gerçekleştirdi. Kendisi ile çelişen tüm partilileri tek tek saf dışı bırakarak ekarte etti. Ve partiyi sadece kabuk sertliği olarak geçmişine pamuk ipliği ile bağlı tutarak vitrin oluşturmayı başardı.
İkincisi; sayısını kendisinin bile unuttuğu yenilgilerden kendisini sorumlu tutmayarak o koltukta oturmaya devam etmesi. Parti içi ve dışından yapılan her türlü eleştiri, aşağılama, yargılama, alay ve tiyi göğsünde yumuşatarak hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etti. Bugün gelinen noktada dünya ve ülkemizdeki konektörün de yardımıyla kendisine bir alan açmayı başardı. Partisinin % 25 olan kemik ve ideolojik tabanının hiçbir tarafa kaymayacağını bildiği için de içi rahattı. Kendi ifadesi ile “tıpış tıpış gidip oy vereceksiniz!” dediği tabanı içine sinmese de bu durumu “kan kusup, kızılcık şerbeti içtik” diyerek kabullenmek zorunda kaldı.
