Çocukluğumdu kırmızı pabuçlarım.. üzerine hayaller kurduğum, ellerimden sakındığım, giymeye kıyamadığımdı. Şimdi bakınca çocukluğumun o en masum günlerini resmetmiş gibi.. hani hep “ben büyüyünce”li kelimelerle cümleler kuran, dostluğun samimiyete en ait olduğu yaşları çeyiz sandığımda gizlemek gibi.. uzun örgülü saçlarımın uçlarına takılı renkli fiyonklarına rağmen; hiç kız çocuğu gibi olamadım ben..
