-Artık dua edilmiyor Başbakan için.
 
Üzüldüm. Sohbet bitip ayrılırken;
 
-Siz yine de dua edin, dedim. Gülümsedi arkadaşlar.
 
Sonra işler gelişti, gelişti ve bugün artık medyada işlenen ve Türkiye’nin yarınlarını etkileme istidadı taşıyan bir “sorun” haline geldi.
 
“28 Şubat döneminde yaşanmayan zorluklar yaşanıyor.” sözleri de “Camia”nın yaşadığı duyguların bir yansıması. Bu tepki “Tasfiye yaşanıyor” sözleriyle bile dile getiriliyor.
 
Bir yerde Camia’nın ileri gelenlerinden birine “Bulunduğum her ortamda ‘muhalefet’ duyguları seslendiriliyor.” dedim.
 
Camiaya yakın medyada da ‘örtülü muhalefet’ dozu gözleniyor.
 
Bütün bunlar Camia’daki -tabandaki- rahatsızlığı gösteriyor.
 
Buna rağmen Hocaefendi’nin yanından bayram öncesi gelen, Camia’dan önde gelen bir ismin verdiği bilgi şu: “Hocaefendi, Sayın Başbakan’a hem kendisi dua ediyor hem de dua edilmesini istiyor.”
 
Hükümet cenahı adına okursak, mesela Yalçın Akdoğan’ın yazıları ile duyguları tamir noktasında epeyce çaba sarf ettiği söylenebilir. Ama hükümete yakın medyada bazı kalemlerin çok biçici bir dil kullandığı da bir vakıa ve bunların Camia tabanında “Hükümet tavrı” gibi algılandığı da tahmin edilebilir.
 
Bu arada, bürokrasideki “tasarruflar”dan öte, bilhassa “Dershaneler kapatılacak” tavrının, Camia tabanında -evet tabanından söz ediyorum- çok ciddi bir duygu yıkımına yol açtığı muhakkak. Ben de “Dershaneler kapatılacak” yaklaşımının mantığını izah edilir bulmuyorum. Milli Eğitim alanında yapabileceğiniz iyileştirmeyi yapın, dershaneler talep olmadığı için kapanacaksa kapansın, ama zaten hukuken mümkün olmayacak bir şeyi yapma iradesini ısrarla seslendirmek, belli bir hedefi vurma niyeti yansıtıyor. Ve mesela Nabi Avcı’nın ilk icraatlar arasına bunu sokması anlaşılamıyor.
 
Burada Camia’nın Hükümetle ilişkilerinin ötesinde bana göre sorun niteliği taşıyan bir şeyi daha zikretmem lazım.
 
Bildiğim kadarıyla Camia dışındaki dinî hizmet oluşumlarının tepkileri de yansıyor hükümet tarafına... Gittiğim her şehirde, her ortamda, muhtemelen Burç FM, Aksiyon ve Bugün’deki bulunuşum sebebiyle Camia’ya yakın görüldüğüm için değişik tepkiler ulaşıyor bana.
 
Şunu bütün samimiyetimle söyleyebilirim:
 
-Kendimi bütün İslami hizmet gruplarına yakın hissediyorum. Hocaefendi’nin önderliğinde yürüyen Hizmet hareketinin de, Türkiye için ama küresel çapta, özellikle insana yatırım noktasında son derece hayati bir hizmet ürettiğine inanıyorum. Benim, bir tek hizmet oluşumunun ayağına taş değmesine gönlüm razı olmaz.
 
Şunu da söyleyeyim:
 
-AK Parti iktidarının da, her türlü eksiğine gediğine rağmen, bütün bu hizmet camiaları içinden çıkmış ve Türkiye için son derece hayati bir misyon taşıdığına inanıyorum.
 
Şunu da biliyorum:
 
-Hizmet Camiası nihai tahlilde, AK Parti iktidarının hayati misyonunu görmezden gelmiyor, onun zaafa uğramasının Türkiye’ye olumlu bir şey katacağını düşündüklerini de sanmam.
 
Ama sorun var.
 
Hizmet camiasında duygu tahribatı var.
 
Hükümet cenahında, belki diğer gruplardan gelen yakınmaları da dikkate alarak, belki “Bürokraside bağımsız mı hareket ediyorlar?” sorusu ile ilgili rezervler var.
 
Sorun çözülmeli.
 
İş, ikinci, üçüncü, beşinci kademelerin medya değerlendirmeleri ya da tabandaki duygu fırtınalarının oluşumuna bırakılmamalı. Bu, müşterek tabanı yaralar.
 
Bence iş Muhterem Hocaefendi ve Tayyip Bey’de bitiyor. Ve onların bu işin dilini bulacak kadar derin erdem sahibi olduklarına inanıyorum.
 
Diğer ayakta ise Camia’nın ileri gelenlerinin, diğer hizmet gruplarıyla çok daha sıkı ve kardeşane ilişkilerinde toplanıyor. Bu noktada Hocaefendi’nin ikazlarının ne kadar munsifane olduğunu biliyorum. Bana göre diğer hizmet grupları da, dışarıdan yargılamak yerine, birebir   görüşmeleri tercih etmeliler.
 
Herkes şöyle bir baksın: “Hangi hizmet grubunu azaltırsak İslam’ın beytülmali adına ne kazanıyoruz ya da ne kaybediyoruz?”
 
http://www.aksiyon.com.tr/aksiyon/columnistDetail_getNewsById.action?newsId=36247

Ahmet TAŞGETİREN - AKSİYON