Bu nasıl özgürlükse ülkenin Cumhurbaşkanına, Başbakanına hakaret etmeyi geçtik, küfretmek serbest. Hatta hani derler ya nerdeyse küfretmeyeni dövüyorlar. Zamanında birisi çıkmıştı ve ülkenin o zamanki Cumhurbaşkanı merhum Özal için ‘içime sindiremiyorum’ demişti ve ne kadar Özal düşmanı varsa adamın avukatı olmuştu. Şimdi de aynen öyle. Ankara’da kendisinin emekli öğretmen olduğunu iddia eden yaşlı bir kadın utanmadan, sıkılmadan ülkesinin cumhurbaşkanına ağza alınmayacak ifadeler kullanıyor ve etraftan bırakın dur demeyi alkışla destek alıyor. Bu durumu akılla, insanlıkla izah edemezsiniz. Ülkenin cumhurbaşkanını sevmeyebilirsiniz ama hakaret edemezsiniz, küfredemezsiniz. Ederseniz de yanınıza kar kalmasını bekleyemezsiniz. Kalmayınca da bu nasıl özgürlük diyemezsiniz. İşte biz de buradan soruyoruz. Bu nasıl özgürlük? Bu ülkenin hukuku, hakimi, polisi yok mu? Nasıl bu ülkeyi temsil edenlere çok rahatça küfredilebiliyor. Ve buna nasıl seyirci kalınıyor? İnsanın özgürlüğü başkasının özgürlük alanlarına girilene kadardır. İnsanı hayvandan ayıran da budur. Ama insanlıktan nasibini almamış, hayvandan da aşağı mahlûkların ülkenin cumhurbaşkanına hakareti, değerlerine hakareti, değerleriyle dalga geçmesi ne ilk ne de son olacak maalesef. İşin ucu kendilerine dokundu mu özgürlük, demokrasi yara aldı diye bas bas bağırıp yabancılardan destek alanların ülkenin yöneticilerini aşağılaması, indirmek için elinden gelen gayri meşru yollara yönelmesi hatta bazılarının terör örgütleriyle bile ilişkiye girmesi tam bizdeki mandacılara uygun bir davranış. Yapılmak istenilen basit aslında.  Milletin bağrından çıkan isimleri karalamak, küçültmek, nefret ettirmek ve onları alaşağı ederek emir alan, patronların ve seçkinlerin vesayetinde bir yönetim anlayışı oluşturmak.