Her aile çocuğunu sever ve onun en iyi şekilde yetişmesini ister. Bunu yaparken de belli kural ve prensipler çerçevesinde bunu gerçekleştirebilir. Fakat bunu yaparken kantarın topuzu kaçırıldığında bu durum “kaş yapayım derken göz çıkarmak” olur ki sonu hüsrandır. Görünüşte her şey çocuğun iyiliği içindir, “sakınan göze çöp batar” misali bazen aşırı hassasiyet fayda yerine zarar verebilir.
