Sanatçı, sanatına uzak olmamalı, yazdıklarını taşıyabilmeli. Şiiri, şaire yakışmalı. Kendi ve eseri arasında uçurum olanlar, sanatını gözden geçirmeli. Şair ve yazar kalemine muhalif bir ruh halindeyse o eser uçucudur. Ego için, kendini ispatlamak uğruna sanat dünyasına soyunanlar; edebiyatın kalesi olduklarını iddia ederler. İmkânları da istekleriyle buluşunca alkışlar çoğalır. Benim yetiştirdiğim şair ve yazarlar diye başlarlar konuşmalarına dergi ya da yayınevi sahipleri. Kitabım çıksın hevesine hizmet eden bu kaleler “edebiyatçılık” yapmaktan öteye gidemezler.
İyi bir sanatçı duygu dünyasının derinliği ile şekillendirir görme biçimlerini. Güçlü sezgi ve his ilhamla tetiklendikten sonra bilgi yumağına sarılış başlar. Sanatçı kendini besleyecek yönü tayin ettikten sonra disiplinli bir çalışma içine girmelidir. Özgün bir üsluba sahip olmak, ezber bozmaktır. Baudelaire kadar söylemlerinin arkasında olmak, endişe ve kaygı taşımadan Kafka’nın buradayım dediği tonu anlayabilmek.
