Yolculuk boyunca birbirleriyle sohbet edenleri de sevmem, yanımdaki koltuğa oturan kişinin benimle konuşma çabasını da.

Yolculuk başlı başına bir keyiftir benim için. Hele de bir tren yolculuğu…

Tren yolculuklarını severim. Hızını alamamış dünyadan uzaklaşmak demektir tren yolculukları benim için..

Ne zaman bir vakit bulsam, kendimi tren garına doğru yönelerek, nereye gideceğine bakmaksızın, ilk kalkacak trene atmak isterim.

Uzaklaşmak ve gitmek…

Bazen insandan, bazen de her şeyden.

Hayata biraz da uzaktan bakmak ve her şeyden biraz daha kaçmak…

Yer bulmak şöyle cam kenarına nazır bir koltukta.

Yolculuk boyunca gözlerini yoldan ayırmaksızın izlemek geçtiği hayatları, karanlık tünelleri, akan dereleri, uçan kuşları…

Issız köylere selam vermek, tanımadığı yüzlere gülümsemek isterim…

Hayatı bir tren yolculuğu yavaşlığında yaşamak isteyenlerdenim.

Telaşın ve koşuşturmanın olmadığı bir dünya arzulayanlardan…

Bütün koşuşturmalarından kaçıp, kendimi bir tren garına atarak  ilk trene, nereye gideceğine bakmaksızın bir cam kenarına ilişmek…