Hayatların da bir kez bile gerçek acı yaşamamış gibi gülen insanların sahteliği var şehrin bakışlarında. İplik iplik yağan yağmurun altında ıslanırken yorgun bedeni şehrin, dilinde hüzzam mavisi şarkılar var. Dur durak bilmeyen kalabalığın uğultusu ve tıp tıp sesli hanım böceklerinin sahte balkımaları sarmış caddeleri. Şişeye hapsedilmiş adamlar, kadınlar, çocuklar ve Akasyalar…
Annelerin seslenişlerinde, mecburi gülüşlerin kaybedişleri var.
Evine bir ekmek alamamış, omuzları düşük babaların hayat artığı çaresizlikleri.
Ufacık tefecik kadınların kırmızı şemsiyeleri… Yalnızlığın ürkek bakışları.
Bacalardan çıkan dumanlar kesilince, saramadıkları tütünün dumanını ciğerlerinde tüttürmeye başlayan, Fabrika Kızlarının beyaz gelinlik hayalleri.
Haylaz sıska çocukların, ıslak göğe kaçırdıkları uçurtmalarının kopuk kuyruğu asılı kalmış telgraf tellerinde… Sorumsuzluğun rahatlığı.
