Otobüs yolculuğu uzun sürdü ama içimizde taşıdığımız umut, her virajda biraz daha büyüdü.
Samsun’dan kalkıp Ankara’ya vardığımızda meydan çoktan dolmaya başlamıştı. Yüzlerce değil, binlerce insan aynı ortak derdin, aynı ortak hedefin etrafında toplanmıştı. Kimisi elinde bayrak, kimisi dilinde slogan.
Hepimizde aynı duygu vardı: Emeğimizin karşılığını istiyoruz. Aynı görevi aynı işi yaptığımız işçi kardeşimizle denk ücret almak.
Bu yolculukta yanımızda olan Tevfik Hoca’nın hakkını teslim etmeden geçemem. O sadece bir başkan gibi değil, yol arkadaşı, dava arkadaşı gibi davrandı. Her an bizlerleydi, otobüste de meydanda da ve alan da hep birlikteydi. Onun duruşu, sözleri ve samimiyeti, bu mücadelede bize güç verdi. Birlik ruhunu diri tutan da işte bu samimiyet oldu.
Ziya başkanı da ayrıca anmak gerek. Teşkilatın yükünü sırtlanan, her ayrıntıyla ilgilenen, herkesin bir ihtiyacı olmasın diye koşuşturan bir emek adam.
Ankara sıcağında, kalabalığın telaşında bile onun gayreti gözümden kaçmadı. Belki konuşmalar kürsüden yapıldı ama asıl fedakârlık Ziya Abi’nin sahadaki emeğinde gizliydi.
Gün boyu süren sloganlar, alkışlar, umut dolu bekleyişlerin ardından açıklanan sonuç ise hepimizi hayal kırıklığına uğrattı: Yüzde 1 zam. Onca yol, onca emek, onca mücadele su tutmuş ayaklarım.
Karşılığı sadece yüzde 1. Hepimiz derin bir iç çekip birbirimizin yüzüne baktık.
Ama yine de bu yolculuğun kıymetini biliyoruz. Çünkü bu sadece bir zam mücadelesi değildi. Bu yolculuk, birlik olmanın, yan yana durmanın, hakkımız için ses yükseltmenin yolculuğuydu. Yüzde 1 belki kâğıt üstünde küçük bir rakam, ama bu davaya gönül verenlerin yüreğinde büyük bir irade ateşi yaktı.
Bir gün, bu meydanlarda yükselen seslerin daha büyük karşılık bulacağına olan inancımı korkuyorum. Çünkü biliyorum ki hak verilmez alınır. Şunu da söylemeden geçmek istemem halkın içinden ve halkın adamı olduğunu bildiğimiz yöneticilerimiz memura olan bu komik zam oranını duysa bilse bu durumlar hakkında bilgisi olsa atanmış siyasetçilerine ne derdi?