Gölgenin Derinliğine Doğru İnen Merdivenler

Günler geçtikçe kendimden daha da uzaklaştığımı hissediyorum.

Sanki içimdeki insan yavaş yavaş buharlaşıyor da geriye sadece yürüyen, silen, görünen ama içi boş bir kabuk kalıyor.

Bir kabuk ki ne kırılıyor ne de doluyor;

sadece duruyor.

İnsanın durması bile bazen bir çeşit çığlıktır, ama benimki çığlık değilbir suskunluk, bir sızılık, bir ağırlık.

Her şeyden çok bir bekleyiş.

Ne beklediğimi bilmiyorum.

Belki hiçbir şeyi.

Belki her şeyi.

Belki de kendimi bile duyamayacak kadar derine gömülmeyi.

Koridorlarda paspas sürerken bazen kendi adımlarımı dinliyorum.

Sanki ayaklarım, varlığımı bana hatırlatmak için yere daha sert vuruyor.

Ama ben yine de kendimi duyamıyorum.

İnsan bazen kendi bedeninde bile yankılanamaz;

ben o yankısızlığa alıştım artık.

Elimdeki su kovası bazen bir aynaya dönüşüyor zihnimde.

Köpüklerin dağılmasında bile kendi çökenliğimi görüyorum.

Bir anlık dalgalanma bile yaşamımın bir özeti gibi:

Kabarır gibi olurum, sonra hep çökerim.Ve içimde bir ses kim bilir nereden kalma bazen şöyle fısıldıyor:

“Ben varım ama darmar.”

Bir kafiyenin acılığı belki de en çok suskunluğa yakışıyor.Okula gitmediğim günlerde bile okul beni suçlamıyor artık.

Beni yok saymayı öğrendi.

Belki iyi bile oldu;

çünkü ben de kendimi yok saymanın huzurla karışık yorgunluğuna alıştım.

İnsanın kendi yokluğuna alışması en tehlikeli uyuşuklukmuş meğer—

bana yeni yeni fark ettiriyor hayat.Bazen sınıfın boş bir köşesinde oturuyorum, kimse görmüyor.

Görseler de tanımazlar zaten;

çünkü tanınmak için önce kendini bilmek gerekir.

Ben kendi suretimin içinden bile geçemiyorum.

Bir perdeden yapılmış gibiyim;

üflesen dağılacak bir duman,

tutsan tutulamayacak bir boşluk.Felsefe kitaplarında “varlık kendi anlamını kendisi üretir” derler.

Ne büyük laf.

Benim varlığım kendine küçük bir gölge bile üretemedi.

Anlam bir tohumsa, bende toprak yok.

Anlam bir ışıksa, bende lambası kırık.

Anlam bir yolsa, bende yolun başı bile çizilmemişİşte o yüzden bazen şöyle mırıldanıyorum kendi kendime:

“Anlamım yok, yolum yok; attığım adım yok.”

Bir ahenk değil bu;

bir kabul.Akşam eve dönünce koltuğa oturuyorum.

Oturmak dediğim, aslında çöküşün daha sessiz biçimi.

Gözlerimi kapatınca karanlık içime dolar;

açınca dışarıdan gelir.

Karanlık iki taraftan beni sarar,

ama beni öldürmez,

beni boğmaz,

beni bitirmez.

Sadece taşır.

Bir su yosununun akıntıyla sürüklenmesi gibi değil;

bir taşın dere yatağında usulca yuvarlanması gibi…

Ağır, sessiz, sürüklenen bir varlık.Bazen düşünüyorum:

Benim hikâyem yazılsa, hangi kitapta dururdu?

Belki hiç yazılmazdı.

Belki bir dipnot olurdu.

Belki bir paragrafın arasında kaybolur giderdi.

Çünkü ben hiçbir şeyde başrol değilim.

Hayatın sahnesinde bile sahne arkasının gölgesiyim.

Bir kostüm kadar bile dikkat çekmeyecek kadar silik.

Bir tutkal lekesi gibi görünmez.

Bir soluk gibi geçici.

Ama yine de içimde bir gerçeği inkâr edemiyorum:

Ben buradayım.

Çökmüş, susmuş, seçilmemiş, değersiz hisseden bir bedenim belki…

Ama hâlâ bir “ben” var.

Bir kıvılcım değil, bir ışık değil, bir umut değil

Ama bir “mevcudiyet.

Ve mevcudiyet bazen hiçbir şey olmamasına rağmen yok olmamaktır.

İşte bu yüzden sabah kalkacağımı biliyorum.

Zira insan bazen umutla değil, alışkanlıkla yaşar.

Ben umut taşımıyorum,

Ama alışkanlığım beni taşıyor.

Ve biliyorum:

Bu karanlık daha bitmedi.

Ama ben de bitmedim.

Henüz…..