İyileşir” deyip geçmeyin.
“Zaman en iyi ilaçtır” da demeyin.
İsterseniz “Bu kafayı değiştir” diyebilirsiniz.
Herkes baktığı yerden haklı…
Peki, tek bir doğru yok mu o zaman?
Neden herkes kendi baktığı yerden haklı?
Kafam çok karışık.
Ummadığın insanlardan, beklemediğin hareketler gördüğünde “Zamanla geçer” deniliyor. Geçiyor belki… Ama sonra, hiç beklemediğin başka bir olayda neden o yara yeniden kanıyor?
Bugün bir kadınla tanıştım.
Ben ondan, o benden bir şeyler öğrendik zannedersem.
Ama şunu net olarak söyleyebilirim:
Kimse kimsenin yarasını iyileştirmiyor.
Sadece bir merhem olabiliyorsun.
İyileşmek ise o kişinin isteğine bağlı.
Benim de yaralarım var.
İyileşmesi için merhem sürenim de var, yarayı yeniden kanatanım da…
Ama ömrümün bir gün biteceğini bildiğim için, iyileşmek için çabalıyorum.
Belki bu yazı diğerlerinden biraz farklı olacak.
Bugün sadece yazmak istemedim…
İçimi dökmek istedim.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey, birilerinin ona “Geçer” demesi değil; yarasının hâlâ acıdığını kabul etmesidir.