Bu anneler hangi yarışı kaybediyor?
Çocuklarımız, ömürlerimizin törpüleridir
Bizi içten ve dıştan sürekli azaltarak çoğalıyorlar.
Yahut da biz, onların bizi çoğalttığı zehabına kapılmaktan kendimizi alamıyoruz.
Bu züğürt tesellisi hoşumuza gidiyor.
Onların sayıları, boyları, yaşları, bizden sağarak sömürdükleri artıyor ve bizler gün geçtikçe daha fazla yontulduğumuzu fark etmeye başlıyoruz.
Onlar irileştikçe biz cüceleşiyoruz.
Onlar yesin diye aç kalıyor, onlar mutlu olsun diye kahır çekiyor, onlar gülsün diye kimselerin görmediği kuytularda için için ağlıyoruz.
Onları yaşatmak için kendimizi ölümün karşı konulmaz kollarına atıyoruz.
En güzel zamanlarımızı, gençliğimizin en verimli çağlarını, hayatın keyif alınacak en muazzam dakikalarını onların bizleri daha da kemirmesi için sarf ediyoruz.
En kıymetlilerimiz onlar kıymetlensin diye heba olup gidiyor!
Elde ettiklerimiz, harcadıklarımızın kaçta kaçıdır?
Onca emeğe, onca çabaya, onca mihnete katlanarak yetiştirilenler sonunda bize hangi bağışlarla, lütuflarla, ihsanlarla dönmektedir?
Bütün bu meşakkate, azaba değecek ne gibi bir kazancın sahibi olmaktayız?
Yoksa “güttüğü iki keçi, ıslıktan geçilmiyor” zavallılığında mıyız?
Bu Hastaya Kim Bakar?
Bu cümlelerin anlamı, “çocuk sahibi olmak aptallıktır” anlamına gelmiyor tabii ki.
Toplum, çocuk sahibi olamayan insanlar üzerinde inanılmaz bir baskı uyguluyor.
Bu baskıda çocuk sahibi olmanın külfeti, zahmeti ve azabı tamamen gizleniyor ve nedense daima nimeti ve hazzı ön plana çıkarılıyor.
Şu satırlara bir göz atarsanız ne demek istediğim daha iyi anlaşılacaktır:
Doktorun biri öğrencilerine bir hasta vakası anlatıyor ve buna ilişkin bir soru soruyor, sonrası tam bir sürpriz:
"Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor. Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor. Zaman, yer ya da kişi kavramı yok. Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor. Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor. Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor. Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor. Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde. Yürümüyor. Uykusu sürekli düzensiz. Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor. Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor."
Bu olayı okuduktan sonra doktor, öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler. Doktor, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra doktor, hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki, doktorun altı aylık kızıdır.”
En Verimli Çağ Ne İçin Harcanmalı?
İşte böyle; dıştan baktığımız zaman ümitsiz, iflah olmaz, bakımı tamamen işkence olan bir hastanın bakıcısıyız.
Ama içten bakınca da herkesin özendiği anne-baba.
Bunların hangisi doğru?
İkisi de yanlış, ikisi de doğru.
Toplum baskısı bir yana, her anne baba adayı fotoğrafın iki yüzünü de görmeli ve ona göre bu işe soyunmalı.
Nimetler, bizlere daima külfet
Bu haber Samsun Haber - Son Dakika Samsun Haberleri - Akasyam.com tarafından yayımlanmıştır. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.