Edebi yapıtların boş bıraktığı yerler veya bizim o kısımları boş kabul ettiğimiz yerler var mıdır?
Anlamsız bir cümle, neyi kastettiğini anlamadığımız müphem ifadeler, yazarın üslubu, kullanılan edebi tekniklere dair bilgi yoksunluğu ve benzeri birçok unsur bu boşluğu besleyen bir noktanın mümessili olmaya zemin hazırlıyor mu?
Edebiyat boşluk kabul etmez. Doluluk teklifiyle insana sunulan bir şey zaten neden insanda boşluk hissini uyandırmak gibi saçma bir gaflete kapılsın? Edebiyatın boş bıraktığı vehmine düştüğümüz her yerde susulması gereken bir şeyin vuku bulduğu yahut bulacağının altı çizilir. Susulmalıdır zira ne söylense boşluğa düşülecek, yalana sürüklenilecek, mış gibiliğe selam durulacak, insanı anlamaktan uzağa düşülecek bir bayağılık ne yazsak karşımıza çıkacaktır.
Yazıya sığmayacak şeyler vardır. Bu yüzden yazar bir yere kadar getirir mevzuyu ve boş bırakmak zorunda kalır. Okur, bu boşluğu kendisi doldurmak zorundadır. Yazarın sustuğu yerde okurun iç sesi konuşmaya başlar. Yaşadıkları, duyguları, düşünceleri boşa dair ne varsa doldurmaya, susulanı söyletmeye, durulanı yürütmeye koyulur okur. Nihayetinde o da kendi kâbınca boşluğu dolduracak, eksiği fazlası nedir görecek, susulması gereken bir şey varsa o da susacaktır.
Yazılmayan, yazılandan daha çok şey anlatır bazen.
Ve evet, budur edebiyatın aciz düştüğü.