Veya böyle bir soruyu mantıksız mı bulurdunuz?
Şu sözü nasıl değerlendirirsiniz:
"İnsanlar bir dine sahip olduğu için ahlaka ihtiyaçları yokmuş gibi davranıyorlar"
Bu sözü daha da genişletebilirsiniz:
İnsanlar bir dine sahip oldukları için hakikati aramaya, cenneti kazanmaya, erdemli bir insan olmaya, kendine düne göre daha da mükemmel bir insan olmak için uğraşmaya ihtiyacı yokmuş gibi davranıyorlar.
Hatta bırakın bir dini; bir tarikata, bir cemaate, bir gruba mensup olmakla kendilerini garantide zannediyorlar.
Hâlbuki asıl tehlike sahip olmakla başlıyor!
Gelmiş geçmiş bütün günahları affedilmesine rağmen günde yetmiş defa tövbe eden,
Geceleri, gözyaşları içinde Allah'a niyaz eden,
Her an Allah'ın mağfiret ve affını temenni eden,
"Amelleri kendisini geriye bırakanı, nesebi ileri götürmez" diyen,
Hz. Aişe'nin "Cennete girmek için sen de mi Allah'ın lütfuna muhtaçsın" diye sorduğunda "Evet, ya Aişe, Allah’ın bağışı olmadıkça kimse oraya giremeyecek" cevabını veren, Allah’ın son Peygamberi bile kendisini Allah’ın ihsanına muhtaç görüyorken bizlere ne oluyor da bu kadar kendimizden emin olabiliyoruz?
Bizi, geleceğimizden bu kadar emin olmaya iten nedir?
Hakkın bizde olduğunu, dolayısıyla hakikate sahip olanların hakikat adına konuşmaya da yetkili olduğunu zannetmemize sebep olan nedir?
İnsanların ahlakını, eylemlerini, davranışlarını, kararlarını pervasızca
