Hangi milletten ve inançtan olursa olsun kızların büyük bir çoğunluğu için doğrudur bu ifade.
Ya biz erkekler…
Bizlerin hayali yok mu bu konuya dair.
Elbette ki var.
Ama biz erkeklerin hayali kızlardan farklı. Biz erkekler takım elbise giyerek damat-koca olmanın hayalini değil “baba” olmanın hayalini kurarız.
Aslında bu hayal kurmaktan öte yaratıcının bize “ilahi kodlar” ile yüklediği bir tür “sorumluluktur”
…
Bizler daha birer çocuk ve gençken birçoğumuzun babasının bizlere söylediği,
-Oğlum şimdi değil ama ileride bir gün sen de baba olduğun zaman anlayacaksın babanın kıymetini
Sözünün ne anlama geldiğini ben de 28 yaşında, yani ilk defa baba olduğum ve canımdan bir parça olan oğlumu kucağıma ilk kez aldığım zaman anladım.
O anda kendi ismini taşıyan torununu görmeyi bir kenara bırakın benim mürüvvetimi (!) dahi görmeden gerçek âleme göç eden babamın ne demek istediğini tam olarak anladığımı ve bu babalığın ne demek olduğunu sadece evlat sahibi olmak şeklinde düşünmüştüm.
İtiraf ediyorum yanılmışım…
Şeklen ben de 16 yıl önce biyolojik anlamda baba oldum. Bu doğru.
Ama…
“Biyolojık baba” olmakla canından bir parçanın tırnağı koptuğunda senin canının yanması demek olan “ gerçek baba” olmanın aynı şey olmadığını göz bebeğim dediğim yavrularım canımı acıttığı için gözlerimden yaş aktığı zaman anladım.
Ben de gözümün bebeği dediğim yavrularımın mal sahibi değil düzgün bir kişilik ve karakter sahibi olmaları; senden tertemiz aldığım soyadımız ile her zaman gurur duymaları için mücadele ettim yıllarca.
Hamdolsun Rab’bime bir kez bile benden utanmalarına sebep olmadım.
Tıpkı benim senden hiç utanmadığım gibi.
Kimi zaman bir dağ oldum sırtlarını dayadıkları, bazen de bir dost oldum sıkıntılarını, dertlerini paylaştıkları.
Hatta birçok kez gurur duydular benimle babaları olduğum için.
Sana 65 yıllık ömründe bir kez dahi İstanbul’u görmek nasip olmasa da senin ismini taşıyan torununa 15 yaşında yurtdışına tatile gitmek nasip oldu babacığım.
Senin daha ben onbeşin de bir delikanlıyken kardeşime ve bana söylediğin
“ haramla zinanın binası olmaz oğlum, bu ikisinden uzak durun”
Sözüne istinaden ömrüm boyunca bilerek haram lokma da yedirmedim torunlarına baba.
Ama…
Canım dediğim torunların çok kötü canımı acıttılar babacığım.
Hani derler ya,
“etme bulma dünyasıdır, ne ekersen onu biçersin”
Eyvallah kabul ediyorum doğrudur. Rüzgâr ekersen fırtına biçersin.
Fakat;
Baba ben sana hiç hainlik yapmadım, seni hiç sırtından vurmadım.
Lakin, torunların zehirli hançer sapladılar hiç ummadığım bir anda içi onların sevgisi ile dolu yüreğime babacığım.
Rab’bimin verdiği sabır ve güç ile her kahpeliğe direndim, yıkılmadım, her türlü zorluk karşısında dimdik durdum bu güne kadar.
Elhamdulillah…
Ama evlatlarımdan gelen bu darbe beni yerle bir etti be babacığım…
Belki sen hayatta olsaydın oturur dertleşirdik seninle, baba oğul. Sen silerdin gözyaşlarımı, belki de ben ağlamazdım senide ağlatmamak için.
Eminim beni teselli eder moral verir, destek olurdun yeniden ayağa kalkmam için.
Ama, fakat, Lakin, keşke….
Şimdi daha çok nefret ediyorum bu şart bağlacı olan kelimelerden.
Bende bir babayım, ama 40 ında bile olsam hala bir babaya ihtiyacı olan ve babasız olmanın ne demek olduğunun acısıyla yüreği kanayan bir evlat’ım aynı zamanda.
Ve…
Yokluğuna ve babasızlığa alışmak mümkün olmadı aradan geçen bunca yıla rağmen.
Seni şimdi daha iyi anlıyorum ve her zaman olduğundan daha fazla yakıyor canımı senin yokluğunun bedenime, ruhuma verdiği acı. Sana en çok ihtiyaç duyduğum bir zamanda içimi acıtıyor yetimliğin hasreti ve doya doya yaşayamadığımız mutluğun özlemi.
Belki sağlığında çok fazla söyleme fırsatım olmadı ama…
Seni hep sevdim ve halada çok seviyorum canım babacığım…
Allah’ın affı, rahmeti, mağfireti ve merhameti senin üzerine olsun babacığım.
Bana senin evladın olmayı nasip eden Rab’bime hamdolsun.
Elhamdulillah…
