Bir İntihar Hikayesi
Bir Türk doktora gider
-“Doktor Bey, vücuduma parmağımla dokunduğumda acıyor. Karnıma, elime dokunsam acıyor, başıma dokunsam acıyor, bacaklarıma dokunsam acıyor.
Doktor onu muayene eder ve der ki:
-“Vücudun sağlam ama parmağın kırık.”
İranlı Yönetmen Abbas Kiarostami’ nin “Kirazın Tadı” filmini izlediğimde, damağımda kalan lezzete benzeyen bir buğu bıraktı zihnimde bu anlatı.
Neredeyse filmdeki tüm olay ve olguları bir kenara bırakıp sadece bu anlatının peşine düşmüş buldum kendimi.
Bazen bir karamsarlık sarar benliğimizi, neyi görsek, neyi yaşasak, neye dokunsak o olumsuzluğun gölgesini yansıtırız karşılaştıklarımıza.
Olumsuzluklar ve karamsarlıklar o denli baskın gelir ki, tüm güzelliklerin de üstünü örtmemize neden olur.
Neden her karşılaştığımıza hakkı olan değeri veremeyiz ki…
Bir de güzellikleri gören insanlar vardır, onlarla olmak bizlere çoğu zaman bir yaşam enerjisi üflese de, dışarıdan gelen durumun (enerjinin) pek bir hükmü olmadığından kalıcı olmaz.
Bizim on yaşındaki küçük filozofumuz Efe de bu karamsarlığı şu şekilde yansıtır kendi dünyasından. Neden her şeye offf pufff diyerek bakıyorsun dediğimizde: “Çünkü hayatta belirgin bazı yollar vardır ve olumsuzluklar da o belirgin yollardandır.” der.
Evet, haklıdır da küçük filozofumuz. Karanlık her şeyi yutar, en güzel çiçekler, kâinattaki bin bir güzellik dirençsiz kalır karanlık karşısında. Olumsuzluklar, karamsarlıklar da zifiri bir gece havası verip dünyalarımızın üstüne çöker. Bundandır ki biraz da zordur karamsarlıklar içinde kendimize çıkar bir yol bulmak.
Filme tekrar dönüş yapacak olursak. Bay Badi intihar etmeyi düşünen orta yaşlı bir karakterdir. Uyku ilacı içip intihar ettikten sonra üzerine yirmi kürek toprak atacak birini bulmaya çalışır film boyunca ve onlarla yaşadıkları diyaloglara şahit oluruz.
Annelerimiz çocukluğumuzda bir köşede uyuyup kaldığımızda üstümüzü örten sahipçilerimizdendi. Uykuda kısmi bir ölüm halidir ki, insan öldüğünde de üstünü örtecek birilerini arıyormuş nitekim. Film bizlere bu arayışı sunar.
Abbas Kiarostami’ nin birçok filminde olduğu gibi yollar ve yol hali bu filmde de ön plandadır. Film insanın arayışını simgelercesine yollarda geçer.
Bay Badi ölümünden sonra üzerine yirmi kürek toprak atacak birini bulmaya çalışır film boyunca ve üç kişiyle görüşür; Kürt asker, Afgan İlahiyatçı ve son olarak da çocuğu hasta olan müze görevlisi. Yalnızca son görüşmüş olduğu kişi paraya olan ihtiyacından dolayı bu teklifi kabul eder.
Kişinin intihar fikrinden yalnızca kendi kararıyla vazgeçeceğine inanan müze görevlisi, onu bu kararında yalnız bıraksa da, bu esnada kendi hayatından aktardığı bir anlatı bizleri etkiler...
“…henüz yeni evlenmiştim, başımızda bir sürü bela vardı. Bir gün her şeyi sonlandırmaya karar verdim. Bir sabah şafak sökmeden yanıma bir ip alıp arabama atladım. Kendimi öldürmeyi kafama koymuştum. Mianeh’e gitmek için yola koyuldum. Yıl 1969. Dut ağaçlarıyla dolu bir bahçeye vardım. Hava hala karanlıktı. İpi bir ağaca fırlattım, tutturamadım. İki kere denedim kar etmedi. Ardından ağaca tırmandım ve ipi sıkıca düğümledim. Sonra elimin altında yumuşak bir şey hissettim; dutlar… Lezzetli, tatlı dutlar. Birini yedim taze ve suluydu. Ardında bir tane daha, sonra bir tane daha… Birden güneşin dağların ardından yükseldiğini fark ettim. Ama ne güneş! Ne manzara ne bahçeydi ama! Sonra okula giden çocukların seslerini duydum. Ağacı sallamamı istediler. Dutlar ağaçtan döküldü. Çocuklar yerken kendimi çok mutlu hissettim"
Adam eğer intihar ederse bir daha dutun tadını alamayacağını düşünür ve intihardan vazgeçer, biraz da eşi için toplayıp evine döner…
Bir dutun tadından bizlere hayatın yaşanmaya değer olduğunu anlatan filmle…
Sahip olduğumuz her şeye, bir daha sahip olamama düşüncesiyle tekrar bakıyoruz…
Bu haber Samsun Haber - Son Dakika Samsun Haberleri - Akasyam.com tarafından yayımlanmıştır. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.