Günümüz dünyasında insanın yaşadığı o derin içsel huzursuzluklar, aidiyet krizleri ve güven kırılmaları; esasen asırlar önce klasik şiirimizin potasında vefa ve vefasızlık ikilemi üzerinden muazzam bir felsefi zeminde işlenmiştir. Divan şairlerinin gözünde vefa, sadece toplumsal bir ahlak kuralı ya da aşığın boyun borcu değildir; o, kaotik bir evrende insan kalbini bütünde tutan, ruhu arındıran ve varoluşu anlamlı kılan görkemli bir kültürel terapidir.
1. Hakikati Kabul Etmek: Dünyanın Çıplak Çehresi ve Vefasızlık
Bir ruhun iyileşme yolculuğu, içindeki sahte beklentileri ayıklamak ve hayatın çıplak gerçeğiyle yüzleşmekle başlar. Klasik edebiyatımız, insana hayalperest bir iyimserlik vaat etmez; aksine, dünyanın ve insanoğlunun kaypak tabiatını baştan ilan ederek ruhu; gelebilecek darbelere karşı aşılar.Tanzimat’ın bilge devlet adamı Ziya Paşa, insanın bencil doğasına karşı bizi o sarsıcı hikmetle uyarır:
