Eski bir öğrencinin, bir zamanlar sıralarında oturduğu okula elinde tüfekle dönüp dehşet saçması ve ardından kendi canına kıyması, sadece polisiye bir vaka değil, toplumsal bir cinnet halinin dışa vurumudur.
17 yaralımız var, acımız büyük; ancak bu yaraları sadece pansumanla iyileştiremeyeceğimiz de bir gerçek.
Mesele, sadece okul kapısına dikilecek bir güvenlik görevlisi ya da X-ray cihazı meselesi değildir. Eğer biz meseleyi buraya hapsedersek, yarın başka bir okulda, başka bir bahçede aynı acıyla yüzleşmemiz kaçınılmazdır.
Eylem mi tatil mi?
Hadisenin hemen ardından eğitim sendikalarının "iş bırakma" kararı alması, alışılagelmiş bir reflekse dönüştü.
Elbette tepki verilmelidir, elbette can güvenliği kutsaldır.
Ancak bugün sormamız gereken can yakıcı soru: Öğretmenlerimiz bugün gerçekten bir davanın eyleminde mi, yoksa "Sendika karar almış…" diyerek fiili tatil konforundalar mı?
Meydanlara samimiyetle koşan, bu gidişata dur demek isteyen öğretmenlerimizi tenzih ederek söylüyorum; bu tür müessif olayları sadece basın açıklamalarıyla geçiştirmek, köklü çözümler üretmek yerine okulu boşaltmak, meseleyi çözmekten ziyade sorunu körüklemektedir.
Güvenlikten polis ne kadar sorumluysa, o sınıfa giren öğretmenin, o evladı yetiştiren velinin ve o kurumu yöneten idarecinin sorumluluğu da bir o kadar bakidir.
