Çocukluğumda, hemen her dükkânda duvarlarda asılı olan eski yazıyla yazılmış bir levha dikkatimi çekerdi: “El-Kâsibu Habîbullah”. Anlamının “Çalışan Allah’ın sevgilisidir!” olduğunu sonradan öğrendiğim bu cümle bir hadismiş.
Şimdi bu levhaları bu tür yerlerde görmüyoruz.
İnsanlar ya “kâsip” değiller, ya da “habîbullah” olmayı önemsemiyorlar.
Bir gazetede okuduğum iş dilekçeleriyle ilgili bir haber bu levhayı yeniden gözlerimin önüne getirdi. Zaman zaman Cumhurbaşkanlığına, TBMM’ne verilen dilekçeler açıklanıyor.
En çok hangi konularda dilekçe veriliyor, aşağı yukarı en temel istekler nelerdir, bu vesileyle öğrenilebiliyor. Bendeniz bu dilekçeleri çok merak eder ve bir gazete haberi olursa muhakkak ayrıntılı bir şekilde okurum.
Bildiğim kadarıyla bu dilekçelerin yıllardır değişmeyen şampiyonu iş talepleri üzerine verilen dilekçeler.
TBMM Başkanı Cemil Çiçek, kendilerine bu yıl verilen dilekçelerin büyük bir bölümünün iş talebi üzerine olduğunu, iş isteyenlerin çoğunun devlet makamlarını istediğini bunların da kahir ekseriyetinin masa başı iş isteği olduğunu söylemiş. (Yavuz Donat, Sabah Gazetesi, 18 Kasım 2012, s. 23).
Omzu Tüfekli Beli Divitliler
Milletimizin en başından beri favori mesleğinin askerlik ve devlet memurluğu olduğu bilinmektedir. Türkülerimiz, hatta manilerimiz, atasözlerimiz, deyim ve kalıp sözlerimiz vb. keşke bu açılardan bir incelense…
Pek meşhur bir türkümüzün nakaratı kızlarımızın tercihlerini de pek güzel gösteriyor:
“Ben varmam inekliye/ Yoğurdu sinekliye/ Allah nasip eylesin/ Omuzu tüfekliye”
