Amaç, siyaset yapmak ve devlet yönetimini ele geçirmek ise, bunun meşru yolu kesinlikle bu değil. Bunun için bir siyasi kadronun olması, kadronun hedeflerini gösteren programının bulunması ve çalışmanın yasal bir statüye oturtulması gerekir.
Bunlar olmadan dışarıdan siyasete müdahale, etik olmamasının yanında kamuoyu nezdinde ciddiyetle karşılanmaz. Kararlarda söz sahibi olacaksın ama siyasi sorumluluğun olmayacak. Başkalarının omzunda asılı davulun notasını sen belirleyeceksin. Böyle bir şey meşru ve ahlâki olabilir mi?
Bunun yanında siyasete müdahil olmak cemaatin yıllarca dile getirdikleri “Siyasetten Şeytandan kaçar gibi kaçacaksın” tezleri ile de örtüşmüyor. Yani söylem ayrı, eylem daha ayrı mecrada seyrediyor.
Öyle değil de amaç dini alanda hizmet vermek ise, cemaatin bugüne kadar hiçbir dini cemaat ile sıcak ilişkisi bulunmuyor. Tam aksine Sayın Gülen’ in din karşıtı olanlarla hep sıcak ilişkisi olduğu da toplum tarafından biliniyor, “Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu” derler ya, işte öyle bir şey.
Siyasette söz sahibi olmak isteyen elini taşın altına koyar. Cemaat önceliği olan ise din karşıtlarından ziyade din kardeşleri ile sıcak ilişki içinde olur.
Böyle bir devletçilik anlayışı olamaz. Zaten cemaat elemanlarından yetkili konuma getirilenlerinde devlet adamı olma ehliyetinde olmadıkları yaşanan olaylardan görülmüştür. Bu yönüyle iktidar kadrosu ile duruşları bire bir örtüşmektedir. Birinin devlet adamı olmada, diğerinin devlet yönetmede ciddiyet sorunu yaşadıkları ortaya çıkmıştır.
Yaşanan karşılıklı karalamalar açık ve net olarak ortada iken muhalefet partilerinin oylarını alabilmek adına cemaate yakın durmaya çalışmalarına saygı duymak mümkün değil.
Siyasi ihtiraslar aklın önüne geçtiğinde siyasetçinin başına neler gelebileceği örnekleri ile ortada durmaktadır. Bundan ders alma sorunu yaşayanları aynı veya daha kötü akıbetin beklediğini görmek için insanın kahin olması gerekmiyor.
