Sıradan insanların birçoğunun sahip olduğu halde kıymetini tam olarak bilmediğini düşündüğüm bayram, Pazar, cenaze, düğün vb tatillere hasret olarak geçer meslek hayatları.
Kimi zaman 39 derece ateşle hasta yatağından yazar, kimi zaman şehrin boğucu havasından kaçmak ve bir günlüğüne de olsa kafasını dinlemek için gittiği köyünde ki baba ocağından.
Yazmak zorun da dır.
Kimi ekmeğini kazanmak için, kimisi meslek aşkından bazıları da okuyucusuna olan saygısından. Ama mutlaka yazar….
İşin iç yüzünü bilmeyen ve davulun sesini uzaktan dinlemeye alışmış “okuyucu” için gıpta edilen bir şeydir köşe yazarı olmak.
Ama bazen “Köşe Yazarı” denilen benim gibi bazı “okur-yazar” ların yazmak için gereken gücü veren “ilham” ortadan kaybolduğu, ne kadar çabalasa da dillerinin tutulduğu, parmaklarının bir türlü klavyeye gitmediği; “yazı kabız”ı olduğu dönemler olur.
Ben tamda böyle bir hal üzereyim sevgili okurlar.
Bu yaşlı ve yorgun yüreğime çok ağır geldi son yırmi günde sevdiğim iki “can” ın hiç beklemediğim bir “an” da dünya sürgününü tamamlayarak peş peşe beni terk etmesi.
Bir tarafta “anne” dediğim teyzemin, diğer tarafta “dostum” olan Pala’nın dünya sürgünlerini tamamlayarak Rab’bime dönmelerinin ağırlığı altında inim inim inliyorum.
Tarifi zor bir “hal” var ruhuma mezar olan bu bedenim üzerinde. Kendimi çok yorgun ve bitmiş hissediyorum.
Çok yorgunum, kaldıramıyorum,taşıyamıyorum artık bu yükü…
Affınıza ve anlayışınıza sığınarak bir süre yazarlığa ara vermek; “hayatı, kainatı ve ölümü” yeniden “okumak” istiyorum.
Resülullah yar ve yardımcınız, and cennetleri sabrınızın karşılığı ebedi mekan olsun.
(Amin)
Selam ve dua ile…
