Bir şeylere değdiği nispette bir edebi yapıt değer kazanır veya aynı sebeple değer yitimine uğrar. Değmeyi ihmal eden birçok yapıt her ne kadar edebiyat sahasına ilişkin bir başlıkla yayımlanma ihtimali bulmuşsa da yerini hemen göz ardı edilmeyi hak edenler listesinde bulmaya mahkum kalır. Birtakım metinlerin klasik olarak tarif edilmesi yalnızca eskilikleriyle ilgili değil, insanda eskimeyen değini noktalarına temas etmeleriyle de ilgili bir yer tutar.
Bir şeyin değeri değdiği şeyin insan hayatında tam olarak neye ne kadar tekabül ettiğinin cevabı olarak sunulur. Bu sebeple ele aldığımız herhangi bir nesne bir şeye değer veya değmez. Yine bu bağlamda muhatap olduğumuz kişinin nezdinde “bu kişiye değer!” yahut “bu kişiye değmez!” yargılarında bulunuruz.
Edebiyatın değindiği şey burada girer devreye. Yaşamda insan tekini merkeze alarak bir cemiyeti, camiayı, cemaati değerlendirir ve okura şu mesajı verir edebi yapıt; yapılıp edilenleri satırlarda seyret değip değmeyeceğinin yargısında sen bulun. Böylelikle okur olarak bizler, vaveylâ koparmak, ahlanıp vahlanmak, ağlamak, gülmek, küfretmek veya susmak gibi bir dolu duygunun ve eylemin üstleneni oluruz.
