.
KÜLTÜR FİYASKOSUNUN GÖBEĞİNDE ZEVKTEN DÖRT KÖŞEYİZ
“Can Yücel ömrünün son yıllarında kendini yeşil yapraklardan (tüyden tüsten) mahrum dallarıyla meyveye durmuş Trabzon hurmasına benzetmişti. Gerçekten meyveler demeli miydik sözünü ettiğine? Zevk meselesi... Sadece zevk meselesi olsaydı değinip geçmek yeterli olacaktı. Zevklerin ve renklerin yanıbaşında bir de insanlık, medeniyet ve Türklük meselesi var. Tanzimat’la başlayan bir kültürel fiyaskonun göbeğinde zevkten dört köşeyiz. Türk milletinin şiire nazar atfedecek tıynetine ne oldu? Şairlik yolunu Maarif Vekili’nin oğlu olmanın açtığı Türkiye capcanlı yaşıyor. Bu hayatiyete karşı hayatiyet iddiası beyhudedir. Ölmek en iyisi.
HERKES BİR TÜRK RUH YAMUKLUĞUNU BENİMSEDİ
Halkın Dostları dergisinin adını değiştirmek kendini Yevtuşenko’dan daha büyük gören Ataol Behramoğlu’nu çok uğraştırmıştı. Halbuki bu gün olduğu gibi o gün de benim gözümde kimin ne olduğu, beni kimin kendi gözünde nereye koyduğundan çok daha önemliydi. O günlerde ellerimi böğrümde koyan şiir uyarıcılarının şimdilerde artık kucağımdan taşmağa heveslendiği çağımda şiirime son veriyorum. Türkiye’nin bugün geldiği değil, getirildiği noktada şiirlerimi okuyabilecek narodnik kalmadı. Dahası hemen herkes bir tür ruh yamukluğunu benimsedi. Onlar şiirlerimi gün ışığına çıktığı ilk günlerden itibaren onlara okuma neş’esi bahşeden ehliyeti (lisansı) zayi etti.
İsmet Özelin son şiiri;
SESLİ GEMİ
Hayası hiç mi yok
Peki ya hafızası
Hali lisani melali
Elini yüzünü
Hiç mi hiç bir
Vakit bile mi
Yıkamadı
Sizceleyin lopu kıvır
Kıvır kıvrak beliyle
Sicimece ebeleme
Şıkırdatip gümlettiği
Ebegümecini
Hasta düşmeden
Yiyici canlı beden
Sahralara salınıp
Yekpare tutulamayıp
Paraylayarak
Havada pür par
Çala çalı çalımla
Serilip yere hak ile
Yeksan yekini
Kuyruksuzlaştırılıp
Bıraktı vatman kaptan
Cephane deppo tayın
Madı mı sayın mayın.
