Herkes bir alan belirtse ve adamın biri boyacı elbisesi içinde kalkıp ben de kalbimle uğraşıyorum dese, hatmede görünmese, rabıta etmese sadece kalbinden kir çıkarmaya odaklanmış vaziyette kalbî telkinde ve duada olsa bu BÜYÜK ŞEREFLİ BİR İŞCİLİKTİR.
Hiç bir şey görünmez, hiç bir konuşmaz, cemiyet için bu yönüyle faydası yoktur, istihdam edilemez! Fakat... Fakat O büyük eylemdedir... Ondan dua istemeli... İstemeli ki kalbinin üzerine titreme eylemi-ameli üzerinde bulunan her hangi seviyeden bir kalbî salik hürmetine, kalp ile uğraşma ameli yapan bu büyüklük hürmetine Allah yardım etsin... Ğavsa, Kutba, Nisbet Sahibine, Mahbuba yahut Habibe dahi gerek yok... O, ayak üstü samimi niyetçiye... Bu gerçek bir eylemdir. İnanmak Dinimizce zorunludur. O yüzden önemli...
Hani mevzû alanı, şöyle bilmek, böyle yazmak, şöyle Konuşmak, şu kadar şiir şöyle niyet ya.. Hepsi biz sebebiyle ebrar olabilmeye, müslüman ölebilmeye dair...
Onun bir zerre ameli ise kendini imhaya dair... Baş düşmana... Kâfirleri kafir eden, müslümanların amelini yokluğa peşkeş çeken, mahlukunu halikinden ayırmaya yeminli haine savaş halinde... Ve onu illa zikirler içinde, NÂM içinde, şöyle dil ve millet içinde değil, şöyle ses ve suret icinde değil mücerret bilme zorunluluğu...
Bilgisizlik... Sessizlik... Büyüklerin himmeti ve kalp iştahı... Geçim için bir miktar para ve ölmek! Böyle yaşayanlar, duanın da hizmetin de şehvetinden kurtulanlar, YALNIZ VE YALNIZ SEBEPLERİ VE İSTEKLERİ DELİP GECMİŞ MUKARREB YILDIZLAR... Bu biz anlattığımız için iştahlı... Onlar bu iştahı da yutmuş bu iştahın şehvetinden de kurtulmuş Yokluk Melekleri... YOKLUK MELİKLERİ! Allahın kulları, sessiz resulleri!...
Sadatı Kiram... Sessiz Peygamberler... Ruh Peygamberleri... Kainat üzerine titreyici kalpler... Kozmos çalkayan dakik ritimler...
Kendi için şehit olmayı istemek şehvet! Ah kafir, ahiret uman ve Allahı ayak üstü yarattığı bir miktar mahluka satan!
Başkası icin şehitlik uman ve onlar şehir olunca onlar hürmetine yardım isteyen...
Başkasını HER DÂİM İYİ VE HAYRA DOĞRU bilen, ve kendisini unutan... Kendini yutan!...O BİR YILAN! KENDİ NEFSİNİ YUTMUŞ; RUH!... KENDİ KENDİ YARATILAN!
AZÎM ALLAH KARŞISINDA CİDDİ VEZİNLER! Şiir seviyesine indirilebilir mi Allahın aldıkları!... Öyle ya Allahın verdiği kelimeler şiir üstü; Ayet! Ya Allahın aldıkları!....
Şiir, küfür işi... Şiir, kaçaklık... Şiir, Allahla beraber olamayan şehvetlinin atılmışlığı... Şiir şebeklik...
Sonra aralarında bir kaçı kalkıp şiir söyler... Öyle,. çünkü ona verilen emir; KAİNATI ŞİİR İLE TASARRUF ET EMRİDİR! KENDİNDEN DEĞİL; EMİRDEN! O Kİ BİR KAÇ PARÇA ŞİİR KUMAŞI İLE YERYÜZÜNE İNEN! Kainatı şiir ile tasarruf eden... Kelimeler ve tasarruf... İmânî Ritimden... Herkes iyi tanır onu... Onun şiirindeki ihlas nice şeyler doğurmuştur bu kainatta... Zaman üstadı!... İman, onun şiirlerinde gizlidir... İman ve hidayet Onun şiirleriyle gelir!... Çünkü şiirlerine işletilen şey Abdülhakîm nefesidir!...
ÜSTAD BUDUR!
ABDÜLHAKÎM HAZRETLERİ BİR EVLADINA ŞİİR İLE TASARRUFU DİĞER EVLADINA FİKİR İLE TASARRUFU BIRAKTI... KENDİSİ HÂLÂ HİDAYET VESİLESİ KOLTUK SAHİBİ... İSA SAÇI... İSA NEFESİ...