Rüyada Adem Özköse görmek neye delalet eder?

Adem Bey’in yüzünü unutacağımız günlerin geleceğinden korkuyorum. Yine de güzel bir rüyadan bahsetmek istiyorum. Geçtiğimiz Çarşamba günü Adem Bey’i rüyamda gördüm…
 
Uzun zamandır ders çalışmıyorum. Ders çalışmam gerekiyor, bu ayrı. Ama ben çalışmamayı daha makul buluyorum. Yaşım itibariyle (85 yaşındayım ya!) kalem ve silgiden uzak duruyorum. Durmamam gerekiyor, biliyorum. Ama ben uzak durmayı yeğliyorum. Bir de bu haftanın “vize haftası” olduğunu biliyorum. Çoğunuz, çoğumuz için bu böyle. Kitaplar ve defterler arasındasınız şu an, muhtemelen. “Bir kahve yapanım bulunur mu?” diye etrafa bakınıyorsunuz. Bir de tabii sınavları hayatın en büyük kazığı olarak görüyorsunuz. Oysaki değil, hayatta daha büyük kazıklar da var. Ne yazık ki kısa bir süre sonra bu kazıkları yiyeceksiniz. “Dost kazığı” var mesela. Adından anlaşılacağı üzere hayli sıkıntılı bir kazık türü. Ama ben bunların “ahmak ıslatan yağmuru”na benzediğini düşünürüm. “Anlamamakta ısrarlı olan insan”ların başına gelir bu “kazık” türü. Her neyse, ne demiştik? Vize. Evet, vizelerinizde başarılar diliyorum. Ama ben vizeleri de sevmiyorum, ne yazık ki!
 
**
 
Bunları duymaktan hoşlanır mısınız bilmiyorum ama Adem Özköse ve Hamit Coşkun’dan hala haber alamıyoruz. Bu meselenin büyümesinden, büyüdükçe sesinin küçülmesinden korkuyorum. Adem Bey’in yüzünü unutacağımız günlerin geleceğinden korkuyorum. Yine de güzel bir rüyadan bahsetmek istiyorum. Geçtiğimiz Çarşamba günü Adem Bey’i rüyamda gördüm. Çokça zayıflamış, saçları fark edilir biçimde beyazlamıştı. Uzun uzun konuştuk. Hararetle, tutuldukları yerde yaptığı kavgaları, tartışmaları anlattı. Başlarında duran kimseler birçok şey gibi namaz kılmalarına da izin vermiyormuş. Açlıktan, sıkıntıdan değil de namazdan bahsediyordu. “Gerçekten burada mısınız?” diye sordu bir arkadaş. “Evet” dedi, güldü. Uyanınca ben de güldüm. Böyle bir gün gelecek işte. Gerçek Hayat’ın ofisinde oturup sohbet edeceğiz Adem Bey’le. Şimdi o günü iple çekiyorum.
 
**
 
Dün geceden bu yana, sosyal medyada konuşulan, tartışılan “Emre Belözoğlu ve pis zenci” olayını duymuşsunuzdur. Duymadıysanız benden duyun. Yukarda adı geçen futbolcu siyahî bir futbolcuya, maç sırasında “pis zenci” diyerek hakaret etmiş. Önce yalanlamış, sonra kabul etmiş. O, bu değil. Bu cümlenin anlaşılabilecek tek bir yanı yok. Sırf siyahî olduğu için, herhangi birini aşağılayabileceğini düşünen, ondan üstün olduğunu sanan kimse nasıl bir dünyada yaşıyor acaba? Ya da o bir insan mıdır acaba? Bu hadise herkes gibi beni de derinden sarstı. Twitter’da “bizim kültürümüzde ırkçılık yoktur” cümlesini paylaşmamla birlikte bana tepki veren arkadaşlarım oldu. Tepki, ya da “emin misin parafı” idi bu. “Eminim” dedim o arkadaşlara. Benim kültürümde ırkçılığa yer yok. Bu “görmezden gelelim” demek değil. Allah bizi ıslah etsin demek!
 
Merve Akbaş / Dosdoğru Haber