Söylediğimiz çoğu şeyin ilerisini ve gerisini pek de sorgulamadığımız bir iletişim şeklimiz vardı. Sorgulamaya kalkışsak dahi, girilmesi yasak odaların yüzümüze çarpan kapılarıyla karşılaşırdık çok geçmeden. Birbirimizle olan sohbetimiz, evimize gelen misafir edası verirdi bana. Özel eşyalarımızın olduğu ya da dağınıklığının görülmesini istemediğimiz odalarını kapatıp, evimizin en süslü yerlerinde ağırladığımız misafirler gibiydik birbirimizde. Zaman zaman kendimizi evden biri gibi saymaya kalkışıp yasak odaların kapılarını zorlamaya kalkışsak da çok geçmeden gelen kibar bir ikazla karşılaşırdık ev sahibince; “O odamız müsait değil.”
Yüzümüze çarpan kapılardan mı öğrenmiştik birbirimizi sorgulamamayı, yoksa kendi yasak odalarımızın mahremiyetine karşı alınan bir önlemiydi bu bilemiyorum.
“Neden bu cümleyi kurdu?” diye sormaya meyledenlere cevabımdır bu. Nitekim bu cümlenin de peşine düşmüşlüğüm yok.
Söyledi ve gitti…
Söyledi ve bitmedi…
Şimdi hiç bilmediğimiz bir şehrin sokaklarından geliyor yağmurun sesi
kulaklarımıza. Düşen yağmur sesleri fısıldıyor bu sözleri, “Yağmur yağsa kendini sorguluyorsun.”
Yeni bir şehre alışmaya çalışırken, ardımızda bıraktıklarımızı da düşünüyoruz zaman zaman.
“Geçip gider herkes Hikayelerdir geriye kalan” diyor Murathan Mungan tam da bu yerde.
Tanıdığımız yüzlerden arda kalan hikayeleri düşünüyoruz yalnızlığımızın orta yerinde.
“Geçip gider herkes Söylenilenlerdir geriye kalan…” diyoruz fark etmeden.
Lise yıllarında popüler şarkıların sözlerini değiştirip, kendimize uyarladığımız yılları hatırlatıyor bana bunu yapmak.
Sonra cevabını çok da bilemediğim bu soruyu soruyorum kendime. Nedir bu kendinle alıp veremediğin? diye.
Belki zayıflık, belki acizlik, belki gereğinden fazla düşünmek her şeyi…
Belki karşısına geçip hesap sormaya cesaretimiz olmadığından canımızı yakanlara.
Belki haklılığımıza inansak dahi, girilecek bir kavganın sonuçlarını göze alamamak…
Belki de konuşmanın, hesap sormanın da çok anlam ifade etmediğini mi öğrenmiştik hayatımızın bir yerlerinde…
