Liyakat Diye Başladık, Liyakatsizlikle Yol Aldık

Ne kadar da çok konuştuk...

Adeta ağzımıza sakız gibi yapışmıştı "liyakat" kelimesi. Sürekli şişirdik, patlattık. Şişirdik, patlattık... Ne kadar da mutluyduk.

Her işimizi liyakatle yapacak, işleri ehliyetli ellere teslim edecektik. Zira toplumun kokuşmuşluğunu, değerlerin yerle bir edilişini ancak bu şekilde durdurabilecektik.

Toplumun temel dinamiklerini yeniden inşa edecek, Osmanlı’nın, ecdadımızın altı asır boyunca sürdürdüğü devlet nizamını bugünün dünyasına taşıyarak "Yeni Osmanlı"nın dirilişine öncülük edecektik.

Ne güzel beyanatlar veriliyordu, ne etkileyici basın açıklamaları yapılıyordu. İçimizde yeşeren ümitlerle, “Ümitvar olunuz!” nidasını sinemizi yırtırcasına söylemek istiyorduk.

Lakin...

Heyhat...

Olmadı.

Yapamadık.

Hepimiz biliyoruz ki, toplumların ve milletlerin yükselişinde ve çöküşünde belirleyici unsurlardan biri liyakattir. Bir toplumu güçlü ve adil kılan şey, sorumlulukların ehil kişilere verilmesidir.

Kur’an-ı Kerim bu konuda açık bir çağrıda bulunur:

“Şüphesiz Allah, size emanetleri ehil olanlara vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğinizde adaletle hükmetmenizi emreder…” (Nisâ, 4/58)

Bu ilahi mesaj, hem bireysel hem toplumsal düzeyde adaletin sağlanması için temel bir ilkedir.

Peki biz ne yaptık?

Yapmayı denedik mi?

Yaptıysak nasıl yaptık?

Yıllar sonra, neredeyse üç çeyrek asır sonra bir lider, bir başkan, bir reis çıktı ve şöyle dedi:

"Türkiye olarak fırsat eşitliği, şeffaflık, hesap verilebilirlik, yenilikçilik ve liyakat gibi değerleri esas alan bir insan kaynağı kültürünü kamu ve özel sektörümüze yerleştirmenin gayretindeyiz."

(Mustafa Hatipoğlu - Yunus Türk, 05.12.2022)

Sonra ne mi oldu?

Sonrası: Yağma Hasan’ın böreği...

Nerede liyakatsiz biri varsa,

Nerede ehliyetsiz, hamili kart yakını varsa...

Bir baktık ki ceylan derisi koltuklarda oturuyorlar.

Milli ve manevi değerlere haiz, işinin ehli eğitimci, yazar, edip, uzman, veteriner, sağlıkçı, bilim adamı vs teker teker görevlerinden alınıp atıl pozisyonlara sürüldü.

Ve sabah Facebook’ta gezinirken bir bakmışsınız;

Daha düne kadar tanımadığınız biri, bir dernekten, vakıftan tanıdık olan biri, ansızın “müdür(!)” olmuş.

Heyhat...

Vay ki vay...

Ve işte bir haber!

11 Temmuz 2025 tarihinde vefat eden Cumhurbaşkanı Başdanışmanı Yiğit Bulut’tan boşalan Türk Telekom Bağımsız Yönetim Kurulu Üyeliği’ne Prof. Dr. İskender Pala atandı. Atama, Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın aday gösterimi doğrultusunda gerçekleşti.

Şimdi sormazlar mı?

Nedir bu Allah aşkına?

Sevdiğimiz, kıymet verdiğimiz bir yazar ve akademisyeni neden bu göreve getirirsiniz?

Sayın İskender Pala bu işin adamı mıdır?

Telekom ile ilgili ne gibi bir akademik ya da teknik bilgiye sahiptir?

İcrada bile yer almadan, sadece “Yönetim Kurulu Üyesi” unvanıyla —Kariyer.net verilerine göre— ayda ortalama 119.400 TL (en düşük 95.500 TL, en yüksek 208.200 TL) maaş vermenin gereği nedir?

Yoksa buralar arpalık mıdır?

Bu makamlar birilerine peşkeş çekilmek için mi vardır?

Ehli olmayanların, bir yerden bir yere sıçrama tahtası mıdır?

Bu atamaları kim yapıyor?

Hangi ölçülere göre?

Hangi ihtiyaca göre?

Sayın Cumhurbaşkanım,

"Hamili kart yakınımdır..." mantığıyla,

Derneklerin, STK’ların, vakıfların “hizmet erlerini” kamu kurumlarına doldurma zihniyetini artık millet görmek istemiyor, ne bu isimlerin eğitimini, ne de bu koltuklarda oturuşlarını haklı buluyoruz.

"Artık bu koltuklara tayin edilen kişilerin onun bunun tanıdığı, eşi, dostu, akrabası, 'bizim partiden', 'bizim dernekten' diye getirildiğini görmek istemiyoruz!"

Dilerim...

Temenni ederim...

Dua ederim ki...

Sayın Cumhurbaşkanım; artık bu LİYAKATSİZLİK ve EHLİYETSİZLİK son bulsun!

Selâm ve dua ile,