İnsanlar ölüyor her gün bir yerlerde
İnsanlarımız, canlarımız, ciğerlerimiz…
Biz nutuk atmaya devam ediyoruz.
Orhan Veli’nin dediği gibi:
“neler yapmadık şu vatan için!
kimimiz öldük;
kimimiz nutuk söyledik”
Ellerimiz, dillerimiz titriyor, konuşmak, yazmak istemiyoruz. Biliyoruz, söylediklerimiz nutuktan öteye geçmeyecek.
Bu dünyanın derdi, sıkıntısı, gencecik çocuklarımızın ölümleri bitip tükenmiyor bir türlü.
“Bir şeyler yapın. Artık yeter, kimse ölmesin” diye feryat ediyor kardeşinin cenazesinde abisi.
Duyan var mı?
Evet, şehitlik dinimizde yüksek bir makam.
Ama o makama çocuklarımız ölerek değil, din için, insanlık için, millet için çalışarak, mürekkep dökerek yaklaşsınlar.
Âkif’in beyitleri nasıl da haykırıyor yüz yıl öncesinden:
“Yâ Râb, bu uğursuz gecenin yok mu sabâhı?
Mahşerde mi bîçârelerin, yoksa felâhı!
Nûr istiyoruz... Sen bize yangın veriyorsun!
'Yandık! 'diyoruz... Boğmaya kan gönderiyorsun!”
Analar ağlıyor, kadınlar dul, çocuklar babasız kalıyor.
Allah’ın yarattıkları arasında en kutsal varlığın insan olduğunu ne zaman öğreneceğiz?
Varlığın sadece insan için olduğunu, meleklerin insana secde ettiğini, varlığın, eşyanın insan için yaratıldığını.
Artık yeter. Ölmek ve öldürmek için değil, yaşamak ve yaşatmak için çalışalım.
Kimse bizim hırslarımızın, bizim kararlarımızın kurbanı olmasın.
İslam barış, selamet dinidir.
Şu coğrafyada barışı, selamı, selameti daim kılalım.
Yazarın dediği gibi;
“Dağlar,
İnsanlar,
Hatta ölüm bile yoruldu.
Şimdi en güzel şiir barıştır”