Unutulmamak İstersen Hayatta İken Bırakabilmelisin Bir Eser

Bana kızıyorlar. Yorumda yapıyorlar. Yapıyorlar yapmasına da bir de isimlerini yazsalar ne kadar güzel olacak. Bir bakıyorsunuz Nasreddin Hoca, bir bakıyorsunuz başka bir müstehar isimle güzel güzel tenkitler(!) yapıyorlar.

O tenkitlerden bir tanesin de "....

Yoksa onda da mı haber kaynağınız Watsap?" gibisinden akla ziyan bir yorum yapıyor.

Elbette.

Güzel, faydalı bilginize bilgi katacak, kültür dünyamızı zenginleştirecek olan bilgiler watsap'tanda, Facebook'tan da, YouTube'dan da oluyor, olacak.

Bu yüzden sıkılacağını, üzüleceğini biliyorum. Eh artık yapacak birşey yok.

Haaaa, bak bu aşağıdaki harika makalede Facebook'tan, bilgin olsun Nasreddin Hoca.

Eski Maliye Bakanlarımızdan merhum Adnan Kahveci, Recep Yazıcıoğlunun Aydın Valisi olarak görev yaptığı zaman ‘’Recep, Ankara’dan çok sıkıldım hafta sonu özel arabamla sana geliyorum. Kimsenin haberi olmasın biraz kafa dinlendirelim'' der.

Yazıcıoğlu,

-Çok iyi olur. Bende sıkıldım tebdili kıyafetle şöyle uzak bir köye beraber gidelim'' der.

Hemşerisi, çocukluk arkadaşı Kahveci, özel arabası ile gelmiştir. İkisi de tanınmamak için köylü vatandaşlar gibi giyinirler.

Kahvecinin arabasıyla uzak bir köye doğru yola çıkıp, köyün biraz uzağına arabayı park edip, köye yürüyerek giderler.

Yolda köyün yakınındaki bahçede çalışan yaşlı bir ihtiyar görürler.

-Amca, selamün aleyküm, kolay gelsin. Biz Tanrı misafiriyiz. Karnımız tok. Bu gece bu köyde kalmak istiyoruz. Misafir alırmısın'' derler.

İhtiyar amcada,

-O ne demek evladım, başımızın üstünde yeriniz var. Hadi hemen gidelim eve'' deyip, misafirlerini evine götürür.

Yaşlı hanımına;

-Hanım bak sana iki tane tanrı misafiri getirdim. Malın gittiğine bakma, yüzün ağardığına bak'' der.

Yaşlı amca ve teyze misafirlerinin rahat etmeleri için, elinden geleni yapar.

Misafirler sabah erkenden kalkıp giderler. Yaşlı amca, bakanı ve valiyi tanımıştır ama o da belli etmemiştir.

Hanımına:

-Hanım, bu gece bizim fakirhaneye, devletin bakanı ve valisi misafir oldu, şereflendirdi ‘’ der.

Yaşlı teyzede kocasına,

-Yok lan herif, benimle dalgamı geçiyon… Üstlerine başlarına bakmadın mı, şu kılıklı adamlardan bakan, vali olur mu hiç ! ‘’ der ve inanmaz.

Aradan bir zaman geçer. Bu sefer rahmetli Recep Yazıcıoğlu aynı köye makam arabasıyla gelmiştir. Misafir oldukları yaşlı amcayı ve teyzeyi sorar.

Yaşlı amca ve teyze gelir ve sohbet ederken,

-Sayın Valim, şimdi kendini teyzene tanıt. Siz fakirhaneye şeref verdiğinizde teyzenize bunlar devletin bakanı ve valisi dediğimde, "yok lan baksana üslerine, başlarına, bunlardan bakan, valimi olur !’’ diye inanmamakta inatlaşmıştı der.

Teyze çok üzülür, mahcup olur. Yazıcıoğlu, yaşlı teyzeye sarılıp

-Teyzem üzülme, sen haklısın ama o akşam ne ben valiydim, ne de arkadaşım bakandı. İkimizde şehirlerin havasından bunalmış ve kırlarda sade vatandaş olarak kafa dinlendirmeye gelmiştik’’ der.

Hayatta hemşeri ve arkadaş olarak benzer özellikler gösteren, yıllar geçse de unutulmayan ve yaşama on yıl arayla trafik kazasıyla veda eden merhum Recep Yazıcıoğlu (2003) ve Adnan Kahveciyi (1993) bu vesile ile tekrar rahmetle yâd ediyoruz.

‘’Unutulmamak istersen, hayatta iken bırakabilmelisin bir eser;

Yoksa ölünce unutulup gidersin de, senin de üzerinden yeller eser ’’ (Alıntı)