Dün ben gazetede değilken gelişen bir olayı paylaşacağım. Yayınlanan bir habere öfkelenen bir siyasetçiye arkadaşlarımız Haberexen’e yakışır şekilde cevap vermişler. Tepki sınırlarını aşan, her yöne çekilebilecek sözlü ve bedensel imalara maruz kalan arkadaşlarımız onca terbiyesizliğine rağmen ikramla ve nezaketle uğurlamışlar.
Geçmişte de benzerlerini, en ağırlarını yaşadık. Ancak onlar zaten kendilerinden bekleneni yapıyordu.
Fakat, dünkü beni hayli şaşırttı.
Kendisinden “küçük alınganlıkla telafi zor tepkiler” beklemezdim. Bundan sonra her adımı bizim açımızdan “şüpheli”dir. Halbuki beşeri ilişkilerle varsa bir yanlış telafisinin mümkün olduğunu izah etmeye gerek bile yok. Peki ya şimdi: ‘haksız.’
Satır aralarında Haberexen’in ofisine gelerek çalışanlarını tehdit ettiğini belirttiği siyasetçinin ismini açıklamayan Çakır yazısına “Siyasetçi böyle mi yapmalı?” diye sorarak şu şekilde son verdi:
BUNDAN SONRA TEHDİT DEĞİL KONUŞMAYI TERCİH ET!
Hırs, neye mal oluyor! Bir şehirde seçimle gelip üst seviyede siyaset yapıp, seçimle gitmek demek ki insanın psikolojisini bozuyor.
Bundan sonra yazdıklarımıza daha çok dikkat edeceğiz. Lakin, korktuğumuzdan değil. Dün, pervasızca, destur almadan dili ve bedeniyle akla gelmesini dahi arzulamadığımız yöntemlerle hesap sormaya çalışan arkadaşlarıma tehditler savuran siyasetçinin adımlarını özenle takip edeceğiz ki, atlamayalım.
Hepimiz insanız, konuşarak neyi halledemeyiz! Ne bu yazıya ne de yıllarca üst üste konulan birikimlerle elde edilen değerleri de kaybetmemiş olurdu.
Umarım bundan sonra tehdit değil konuşmayı tercih eder. Aksi halde kalemimizin cevabı çok daha farklı olur.
