Kendi değerini bilmek, eksiklerini kabul etmek ve buna rağmen kendisine saygı duyabilmektir. Çünkü insan, kendi değerini başkalarının davranışlarına göre belirlemeye başladığında zamanla kendisinden uzaklaşır. Oysa kişinin en sağlam dayanağı, kendi içindeki güven ve özsaygıdır.
Kendine değer veren bir insan, başkalarının sevgisini kazanmak uğruna kendi sınırlarından vazgeçmez. Her isteğe “evet” demek zorunda olmadığını bilir. Gerektiğinde “hayır” diyebilir ve bunun için kendisini suçlu hissetmez. Çünkü hayır demek bencillik değil, kişinin kendi sınırlarını korumasıdır. İnsanlara yardım etmek, iyi niyetli olmak ve anlayış göstermek elbette çok değerlidir; fakat bunların hiçbiri insanın kendisini sürekli ikinci plana atmasını gerektirmez. Sürekli veren, sürekli anlayış gösteren ve karşılığında saygı görmeyen kişi bir noktadan sonra kendi değerini sorgulamaya başlayabilir. Bu nedenle iyilik yaparken bile insanın kendisini unutmaması gerekir.
