Tezgâhlardaki meyvelere baktım, hepsi tanıdık idi: Elma, armut, şeftali, üzüm, erik vb. Fakat etiketlerin üzerindeki isimlere baktım, hiç biri tanıdık, bildik gelmedi bana. Kendimi bir an başka bir ülkedeki meyve reyonlarında zannettim.
Çok iyi bildiğimiz meyvelerin hiç duymadığımız, okumadığımız adları karşımda duruyordu. Ben mi treni kaçırmıştım, çok uzun zamandır meyve-sebze mi almıyordum, bu market Türk marketi değil miydi, isimler espri olsun diye mi yazılmıştı, okuma yazmayı mı karıştırmıştım, ülkemizde meyve-sebze adlarında yeni bir inkılaba mı gidilmişti, meyvelerin yerli adlarını kullanmak mı yasaklanmıştı, böyle yazınca insanlar daha mı çok meyve alıyorlardı, bunlar ithal meyvelerdi de Türkler henüz bunlara ad mı bulamamışlardı?!..
Aklıma bir an o kadar ihtimal geldi ki şaşırdım kaldım.
Batılılaşma maceramızda yaklaşık yüz elli yıldır, pek çok garipliğe, özentiye kapılmıştık/düşmüştük de demek ki meyve-sebze adlarındaki özentiye yeni sıra gelmişti.
Dükkân, mağaza, marka, gazete, TV, dergi, insan ismi vb. varlık adlarında yabancı özentiliği ve bu alandaki düşkünlüğümüz hep tartışılagelmiştir. Hatta pek çok kişi bilhassa dükkân ve marka adı olarak Türkçe dışında kelimelerin kullanılmasını yasaklamayı bile düşünmüş, teklif etmiş, tartışmaya açmıştı. Katılalım, katılmayalım ortada bir sorun olduğu muhakkak.
Fakat hiç kimse bu işin yüzlerce, bazılarında binlerce yıllık meyve-sebze adlarına da sirayet edeceğini düşünememiştir, en azından bendeki hayret bunu gösteriyor.
Bu hayretimi ve tuhaf/yabancı meyve-sebze adlarını, beni okuduğunu düşündüğüm aziz okuyucularımla da paylaşmak istedim
ERİK: Bildiğimiz, duyduğum adları şunlardı: Papaz erik, can erik, mürdüm erik
