Küfrün cennetine medar olan “Batılılık” ıstılahı itaatin asalet vasıtasıyla tezahüründen başka bir şeyi anlatıyor değildir. Avrupa’da Türklerin her bakımdan istilâsına direnmeyi mümkün kılan ve böylece autanticité kazanan kültürün yükselişi sırtını Kilise’ye dayamış aristokrat zümre sayesinde oldu. Oldu bir şeyler. Bütün Avrupa’ya şâmil Tâbî-Metbû kültürünün bir mâlî iktidar medeniyetine tahvîliyle dünya hayatının bugününü şekillendiren bir şeyler oldu. Aristokrasinin zaman içinde ayaklanma neticesi alaşağı edilmesinden ve/veya asiller burjuvalaştıkça para karşılığı asalet unvanlarının nakil ve devir işlemlerinin kolaylaşıp hızlanmasından karşımıza karmaşık bir tarih tablosu çıktı. Her ne olduysa oldu para kimdeyse Avrupa’nın Süleyman’ı hep o oldu.
Marksist bakış açısının takipçileri, kapitalizmin bebeklik çağını feodalizmin kucağında, feodal toplum kurumları adını alan ailelerin, cemaatlerin bağrında, sinesinde, geçirdiğini ifade etmekten hoşlanır. İfadede “ruh durumu” bilerek ihmal edilmiştir. Gerçek olan, Avrupa’da gerçekleşmiş olan zengin-fakir herkesin aristokratik idare tarzı marifetiyle yükselen modernleşme zevki geliştiği kadar gelişmeden haberdar olunduğudur. Kopernik üstünlüğünü bir akademik başarıyla değil, tacirlerin en varlıklı kesiminin coğrafyaya hak verişlerinden doğan havayla kurdu. Yine de para sahiplerinin kime iltisak ettiğine bakmak lâzım. Tüccar kesimi sözünü monarşiye değil de geniş halk kitlelerine geçirmiş olsaydı Avrupa’daki bir ilerlemeden hiç bahis açamayacaktık. Monarşi ve Avrupa kültürü etle tırnak gibidir. Gelgelelim, XV. Hıristiyan asrının sonunda keşfedilen Yeni Dünya ise bazı tecrübelere (Meksika, Brezilya) rağmen bünyesine aristokratik idare tarzını uyarlayamamaktan âciz kaldı. Neden böyle olduğuna akıl erdirebilmek için XVIII. yüzyıldan itibaren kazandığı beynelmilel karakter gücüyle hükmünü yürüten sermaye hareketlerinin tayin edici akışına dikkatleri çevirmek ve sermaye sahiplerinin emniyet endişelerinin (“ruh durumu” burada bilhassa belirleyici role sahip) ne gibi müesseseler ürettiğini izah etmek lâzım.
Yeni Dünya’nın ABD’ndeki idare tarzına dair bütün sahicilik, bu ülkenin bir yandan ve varlığına medar olan esası itibariyle cumhuriyetçi, hem de üstelik aynı zamanda ve diğer yandan varlığını teminata bağlayacak miktarda demokrat oluşuyla tecessüm ediyor olsa da; siyasi düzeni itibariyle ABD’nin cumhuriyetçi özelliğini değil de, demokrat özelliğini vurgulamak vidaları gevşetir. Vidaların sıkılmasıyla, yani cumhuriyet fikriyle kuruluşta gelen her şey ABD’yi mümkün kılan her şeydir. Demokrasi fikriyle, ülkenin idamesiyle gelen her şey ise ABD’yi müsait kılan, kıldığına şahit olunan her şeydir. Mümkün olmasaydı asla müsait olamayacaktı. ABD’de müsait (demokratlık) mümkün (cumhuriyetçilik) üzerine çok çabuk ve çok kolay bina edilmiştir. Bu siyaset usûlü, kuruluşunu 1948’de ilân eden ve fakat 1914’te savaş patlak verir vermez kuruluş hazırlığını hitama erdiren İsrail tarafından taklit edilmiştir. İsrail’de Yahudilik ABD’deki cumhuriyetçiliğin yerini modernlik ise demokratlığın yerini tutuyor. Demek ki İsrail’de vidalar modernlikle gevşer, Yahudilik’le sıkılır. Demek ki, nasıl Yahudilik İsrail’i mümkün kılmış ise, modernlik de o kadar müsait kılmıştır. İsrail’in işgal ettiği topraklarda bir Filistin Devleti’nin kuruluşu müsaitliğin bir parçasıdır.
Müsaitliğin tabiatı nedir? Müsaitliğe bir tabiat kazandıran şey bahanenin mazeret şekline getirilme çabasıdır. Eğer insanlar meşru ve mazbut bir hayat yaşamaktan mahrum bırakılmışlar ise veyahut aynı insanlar meşru ve mazbut bir hayata bedel ödemekten imtina ediyorlarsa devreye derhal müsaitlikler giriverir. Şartlar gereği (denilir), artık istenilen malın sizin için teminine karaborsa müsaittir. Siz o malı ele geçirmeden yapamam diyorsanız, demek ki, karaborsanın teşkiline ses çıkarmayacak ve el altından karaborsacılığı teşvik edeceksiniz.
İsmet Özel, 10 Kasım 2012
Yazının tamamı için :
http://www.istiklalmarsidernegi.org.tr/Yazi.aspx?YID=709&KID=48
