Neden haklı olduğunu bildiği hâlde öfkelenir, sesini yükseltir, kendisini ispatlamaya çalışır? Neden bazı tartışmalar bittikten sonra haklı çıkmasına rağmen kendisini yorgun, huzursuz ve yenilmiş gibi hisseder?
Belki de insanın hayat boyunca öğrenmesi gereken en önemli derslerden biri şudur:
Her gerçeği herkese anlatamazsınız, her insanı anlayışa davet edemezsiniz ve her mücadeleyi kazanmak zorunda değilsiniz…
Çünkü insanın olgunlaşması, yalnızca ne söyleyeceğini öğrenmesiyle değil, ne zaman susacağını, kiminle konuşacağını ve hangi noktada yoluna devam edeceğini anlayabilmesiyle de ilgilidir.
Biz çoğu zaman konuşmayı güç, susmayı zayıflık sanıyoruz. Kendimizi savunamadığımızda kaybettiğimizi, son sözü söyleyemediğimizde eksik kaldığımızı düşünüyoruz. Oysa bazen insanın en büyük zaferi, karşısındakini susturmak değil, onun davranışlarının kendi iç dünyasını yönetmesine izin vermemektir. Çünkü gerçek güç, başkalarının üzerinde kurduğumuz hâkimiyetten önce, kendimiz üzerinde kurabildiğimiz hâkimiyette saklıdır.
