Tartışmaya son noktayı koydu ama ..

BU SEFER ADRES DE GÖSTERDİ;

Sonuç ortada değimli?

İslâmcılık Tartışmasında Son Nokta
 
Tartışma, yeteri kadar uzadı. Galiba söylenmeyen söz de kalmadı. Artık kendi adıma bir nokta koymanın vakti geldi; zira maksat hasıl oldu. Peki maksat neydi?
 
“İslâmcılık öldü” derken, bir önermede bulunmuştum. Hiç sesin soluğun çıkmadığı karanlığa sesleniyorsunuz: “Kimse var mı?” Gelen sesler, tek tük kendi dünyalarına kapanıp kendi hallerinde yaşayan, geçmişin güzel günleri ile avunarak bugünün “adi gerçekler”ine katlanmaya çalışan eskinin “dava adamları”ndan geldi. Bir ideolojik hareket için vazgeçilmez olan “kitlesel” bir ses yoktu. Bayrağı devralmış yeni nesillere işaret eden bir ses-soluk çıkmadı. Aksiyon halinde bir fikir hamulesi görülmedi. Önerme bittecrübe doğrulanmış oldu.
 
İdeolojiler dünyası, hayatı fikirlerle değiştirmeyi amaçlar. Değiştirmek zorsa, çok zaman ve emek alacaksa ve de imkânsızsa, ideolojilerin dünyası da gerçek hayattan kopar. Konuşmak-yazmak, dinlemek-okumakla tatmin olunan gerçek dışı hayallerle oyalanıp, kendisine yaşanacak dar bir çevre oluşturur. Ütopyalar inşa edip, içine kapanır. İdeoloji, küçük dar grupların, kapalı cemaatlerin varlığını sürdüren bahanelere dönüşür. Marjinallik dediğimiz şey de budur.
 
Benim neslim ideolojiler dünyasından gelen fikir bombardımanı içinde kendini ve çevresini idrak etti. Uğruna her şeyinizi feda edeceğiniz fikirler, davalar ve amaçlar vardı. Aşklarımızı bile ideolojilerimizle yaşadık. Başlangıcı ve sonu şükür ki kısacık ömürlerimize sığdı. Bizden sonraki nesillere karşı vazifemiz var. Dürüst olalım: Nasıl aldandığımıza, nasıl hayal kırıklığına uğradığımıza ve sonrasında nasıl avunduğumuza dair hikâyeler hep birbirine benzer. Bugün o koca, gürültülü ve her şeyi önüne katıp sürükleyen ideolojilerden eser yok. Sol ideolojinin zavallı, acınası hali durumu özetlemek için yeterli değil mi? Sadece İslâmcılık ölmedi, bütün ideolojiler tarihin rahmetine havale edildi. Milliyetçiliğe dair heyecan uyandırıcı, kitleleri yerinden kıpırdatacak yeni bir hamleye şahit oldunuz mu? En şaşaalı dönemini yaşayan liberalizmin kitlesel değeri var mı?
 
Kabul edelim. Tarih ideolojilerin, -daha doğrudan söyleyelim- sistemli fikirlerin dışında demiri kor haline getiren aşkla ve bir kalıba döken emekle şekillendi. İslâmcılık diğer ideolojilerin yanında, yanı başımızda duran 15 asırlık zengin birikime dayandığı ve bu heybetli kutsalı mirî malı gibi pervasızca sömürdüğü için diğerlerine fark attı. İslâmcılık adına serdedilmiş fikirleri alt alta yazıp toplayın. İslamcılık dediğimiz ideoloji emeksiz, zahmetsiz uçuk fikirlerin kutsalın zırhı ile ağırlaştırılmasından ibarettir. Batı liberalizminin ürettiği “lifestyle”ı alıp; “İslâm bir hayat biçimidir” diyerek, hayatın her alanı için tek-biçimli davranış kalıpları icat edip giydirmek; ulus-devlet formu dışında bir devlet tasavvuruna sahip olmadan “İslâm bir devlet sistemi öngörür” diyerek tarih dışına savrulmak; “İslâm bir siyasî düzendir” diye koskoca İslâmî birikimi daracık bir kalıba dökmeye çalışmak, bu kalın kutsallık zırhı ile basit fikirler arasındaki uçurum üzerine inşa edilen derme çatma köprülerin birkaçıdır.
 
İslâmcılık, kendi iç çelişkisinin kurbanı olmuştur. Eğer bir hayat biçimi ise hemen uygulanacak bir siyasî düzen ve devlet sistemi olarak mevcutsa, bu tek ve yegane mutlak bilgiye sadece İslâmcılar sahiptir. Bu yüksek perdeli iddia, aynı zamanda İslâmcıların altında ezildiği ağır yükü açıklamaktadır. Tek ve mutlak doğruların sahibi olan bir yığın İslâmcılıklar ortaya çıkmaktadır.
 
Gerçek hayat asırların birikimi olan irfanla, yani inançla hayat arasında kurumlaşmış akılla biçimlendi. Bunun hülasası “hizmet” ve “muhabbet”tir. İnanç sahipleri inançlarını eksene alarak örgütlendiler, muhabbet içinde güçlerini bir araya getirdiler ve sabırla emek harcadılar. Birileri çıkıp mimariyi planladı, temelleri ona göre sağlamlaştırdı ve yıllar içinde taşlar üst üste konularak muhteşem binalar inşa edildi. Sonuç ortada değil mi?
 
Peki dün, “parti tüzüğü Kur’an’a dayanmalıdır” diyerek, Allah’ın kelamını siyasî partiler kanunu gibi karıştıranlar şimdi neredeler? Dün olduğu gibi hayattan kopuk fikirleriyle akıp giden tarih arasındaki boşluğu dolduracak fikirleri artık neden üretmiyorlar? Çünkü hayat, yani iktidar olmuş fikirler onları anlamsız ve gereksiz hale getiriyor.
Benden bu kadar.
 
Kaynak: Zaman