Bataklıktan Doğan Saflık: Lotus’un Sessiz Öğretisi; Lotus

Bana herhangi bir çiçek olma hakkı verselerdi, seçimim lotus’tan başka bir çiçek olmazdı. Lotus’un yapraklarının yüzeyindeki nano sivrilikler, yapraklara yapışmayı önler; üzerine konan partiküller ve su damlaları bile bilardo topu gibi çarpışarak yaprakların üzerinden kayıp gider.

Yani lotus, kendinden olmayan hiçbir şeyi bünyesinde barındırmaz. Günümüz nano teknolojisine ilham veren de yine bu efsanevi çiçektir.

Bu yüzden gece olunca dışındaki tüm pislikleri atar ve öyle çiçek açar lotus… Tüm kötülüklerden arınıp özündeki saf ve derin güzelliği yeniden gösterir. Bu özelliğiyle lotus, yeniden doğmayı ve arınmayı temsil eder.

Lotus çiçeği kirli sularda yaşamasına rağmen saflığın, manevi uyanışın ve yeniden doğuşun simgesidir. Birçok inanışta, özellikle Budizm ve Hinduizm’de, mükemmelliğin somut sembolü kabul edilir.

Beyaz lotus, saflığı,

Pembe lotus, aydınlanmayı,

Kırmızı lotus, sevgi ve tutkuyu,

Mavi lotus, bilgi ve bilgeliği,

Mor lotus ise, birçok kültürde maneviyatı, Budizm’de ise en önemli öğretiyi temsil eder.

Bir çiçek olsam, lotus olmak isterdim. Bilerek ya da bilmeyerek yaptığım bütün yanlışlıklardan ve kötülüklerden, lotusun üzerindeki pislikleri atması gibi arınmak isterdim. Yapraklarım her kirlendiğinde, gece karanlığıyla arınıp yeni doğan güne yeni açmış çiçeğimle “merhaba” demek… Bu bana yeniden doğmak gibi gelirdi. Belki de yorgun ruhuma en iyi gelen şey bu olurdu.

Bir çiçek olsam lotus olmak isterdim; içine istemsizce düşülen ve yaşamak zorunda kalınan bataklıklara inat, bana iyi gelmeyen insanları, olayları, hatıraları ve anıları hayatımdan atabilmek için…

Yapraklarımdaki nano teknoloji misali, zorluklara ve engellere rağmen, yaşadıkları tüm kötülüklere rağmen iyi ve güçlü kalabilen, özünü koruyan her insan bir lotus çiçeği gibidir benim için. Onlar var oldukça ve çoğaldıkça bataklıkların çirkinliği kayboluyor sanki.

Dünya hayatı denen bu ormanda; renkleri ne olursa olsun, bize lotuslar lâzım.