Kokmuş Cesetler Ülkesi

Modern cahiliye dönemi yaşıyoruz.

Günümüz insanlığı olarak, kız çocuklarını diri diri toprağa gömen Cahiliye devri Araplarından daha zalim bir görüntü veriyoruz. Neden mi? Onlar sadece bazı kız çocuklarını toprağa gömüyordu.

Biz, bugün bütün teknolojik imkanları seferber ederek, gıda terörü ile üreme kabiliyetini yok ediyor; dijital baskılarla insanları aile kurmaktan alıkoyuyor, evlilik ve aile kurumunu itibarsızlaştırıyor; çocuk yapmak yerine köpek beslemenin daha insancıl (!) olduğuna milleti ikna ediyor, evlilikleri zorlaştırıyor; evlenme yaşını iş, eğitim, konfor beklentisi gibi sebeplerle sağlıklı biyolojik üreme yaşının ötesine yükseltiyor, tek yaşamayı ve boşanmaları teşvik ediyor, çok çocuklu aileleri, utanılacak bir iş yapmışlar gibi ayıplıyor, kadını; anneliğin dışında tır şoförlüğünden kaynak ustalığına kadar üstelendiği her görevde kutsayarak cennetin ayakları altına konduğu anneliği ayaklar altına alıyoruz. Böylece, cahiliye devrinin doğmuş kız çocuklarını diri diri toprağa gömmesinden daha vahşi bir iş yapıyoruz. Doğmamış kız ve erkek, tüm çocuklarımızı, insanlığı diri diri yokluğa; hiç doğmamışlığa mahkum ediyoruz.

TÜİK istatistiklerine göre, bugünkü oranlar böyle devam ederse topyekün bir milleti en fazla iki yüz yıl sonra, Anadolu’nun antik medeniyetler mezarlığına gömeceğimizi bugünden biliyoruz. Yani, klasik cahiliye sadece kız çocuklarını diri diri gömüyordu; modern cahiliye tüm bir milleti diri diri gömüyor; milleti tarihten siliyor.

Bu beka meselesi ortada dururken, sözümona bizim(!) televizyonlar, havuzlar, fıskiyeler, şemsiyeler, aydınımsılar, gazeteciler, uzaktan kumandalı klavyeler, feminist yapay zekalar, akademisyenler, rektörler, vekiller, asiller, bakanlar, görenler, bürokratlar, dijital mecra, mikrofon ve ekran bağımlıları bu hayati konuyu teğet bile geçmiyor.

Milli Savunma Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Erhan Afyoncu hoca, bu varoluşsal; Milat Gazetesi Genel Koordinatörü Serdar Arseven’in deyimiyle “yokoluşsal” meseleyi milletimizin tarih boyunca karşılaştığı en büyük tehdit olarak görüyor. Lakin yukarıda saydığımız tayfa bu yok oluşsal meselede bir türlü topa girmiyor; bu konu,  çok izlenen tartışma programlarının gündemine asla alınmıyor! Kadrolu tartışmacılar, program yapımcılar, kanal yönetmen ve sahipleri konuya karşı üç maymunları oynuyor.

Böyle büyük bir tehdidi görmezden geldiklerine göre beka meselesi bu konuya girmemeleri için daha büyük bir tehdit almış olmalılar.

Aslında yazının başlığı, bu konuda üç maymunları oynayanlara bir mesaj olması amacıyla milli güvenlik ve millet devamlılığı meselesini samimi olarak ve sık tekrarlarla gündemde tutmaya çalıştıkları için “Memlekette

Erhan Afyoncu’dan başka rektör; Serdar Arseven’den başka gazeteci yok mu?” şeklinde de olabilirdi.

Bu arada Aile bakanlığı da TÜİK verilerini paylaşmaktan öte, sadra şifa; ölüye rahmet olacak bir icraat ortaya koyamıyor. Üstelik, bu konularda bazılarının hakikatleri duymaya tahammülü; bazılarının da hakikati söylemeye cesareti yok. Hakikati söylemesi gerekenler, dikkate alınmadıkları için mi hakikati söylemiyor; yoksa dikkate alacak olanlar, hakikat kendilerine yüksek sesle söylenmediği için mi doğruları yapmıyor, bilemedim.

Çok değil, yirmi, otuz yıl önce genç ve dinamik nüfusu ile övünen Türkiye artık yok; hızla yaşlanan ve nüfussuzluktan yok oluşa giden bir Türkiye var. Ve bırakın bu meseleyi çözecek makul tedbirler almayı, sorunu cesaretle ve yüksek sesle gündeme taşıyacak aydınlarımız, akademisyenlerimiz, yayıncılarımız bile yok.

Kokmuş cesetler ülkesi olma yolunda son sürat ilerliyoruz.

Bazı ülkelerde Yalnızlık Bakanlıkları kurulmuş. Vahşi kapitalizm, iki yüz yıldır kutsalı hayattan kopararak dayattığı bencillik ve  bireyciliğin, insanlığın; dolayısıyla her şeyin sonunu getireceğini hesaplamış mıydı, bilemiyoruz. Lakin gidiş o yönde…

Çocukken sinemaya gittiğimizde, vizyona yeni girecek film tanıtımın sonunda perdeye yansıyan

“Coming soon” yazısını komik son, diye anlardım.

Nüfus meselesi -gerçek tedbirler alınmazsa- milletimizi sahne perdesinden  değilse de dünya sahnesinden çekecek komik olmayan;  trajik bir sona doğru gidiyor!

Türk evlerinin yarısından fazlasında hiç

Çocuk yok, insanımızın yaklaşık dörtte biri yalnız yaşıyor, ortalama yaş otuz beşi geçmiş durumda, huzurevine yerleşmek için insanlar aylarca sıra bekliyor…

Nüfus krizi, Yahudiler hariç tüm milletleri yok etme potansiyeli taşıyor; ancak milletimiz için tehlike, tedbir alınabilecek eşiği geçmek üzere. Msü Rektörü Prof. Dr. Erhan Afyoncu hoca, uzun zamandır bulduğu her fırsatta nüfus meselesine, tarihi gerçekleri örnek göstererek dikkat çekiyor.

Bu topraklarda yüzlerce yıl hüküm sürmüş Hititler, Urartular, Lidyalılar, Frigler, Amisoslular, Romalılar… gibi milletlerin bugün tek bir ferdi yaşamıyor. Bu yok oluş tehlikesi  bin yıldır bu topraklara hükmeden milletimiz için de maalesef geçerli.

Yunus diyordu da yedi yüz yıl evvel:

“Bir garip ölmüş diyeler

Üç günden sonra duyalar”

Öldüğü üç günde değil belki üç haftada,  üç ayda, üç yılda duyulmayacak kokmuş cesetler ülkesine döneceğiz.

İnsanlık düşmanı siyonizm, tüm insanlığa yapay kedi/köpek sevgisi dayatarak insanları aile kurmaktan ve çocuk sahibi olmaktan soğuturken, lanetli sapkın mensuplarına kedi, köpek, domuz sürüsü gibi üremeyi telkin ediyor; bunu da başarıyor!

Çözüm önerilerimi “Problem Çözmek İsteyenlere Formüller” başlıklı yazımda ifade etmiştim. Yeni iki öneri , Aile Bakanlığına bağlı “Boşanmaları Öneleme Genel Müdürlüğü” ihdas edilmeli, ayrıca ve acilen Evlendirme ve Nüfus Bakanlığı kurulmalı. Dilerim, milletin yok oluş tehlikesini ortadan kaldırmak için insan üretme laboratuvarları kurmak zorunda kalmayız.