Orada tarlada ve ahırda bir şeyler fena halde ters gidiyor demektir.
Açın bakın coğrafya kitaplarına...
Aynı günde dört mevsimi yaşayan, etrafı denizlerle çevrili, akarsuları bereketli, toprağı altın değerinde bir memleketiz.
Hani nerede o ilkokuldan beri beynimize kazınan meşhur ezber?
“Dünyada kendine yeten yedi ülkeden biriydik.”
Geçiniz efendim, geçiniz!
Ne oldu da bu toprakların efendisi olan çiftçi kendi tarlasında borçluya, ahırındaki hayvanın sütüyle icra dairesi arasında mekik dokuyan bir yabancıya döndü?
Bugün tarlaya ve ahırlara baktığımızda gördüğümüz manzara şudur:
Gençler bu işten arkasına bakmadan kaçıyor. Niye kaçmasınlar? Deliler mi? Para kazanmıyorlar çünkü!
Masraflar tavan yapmış, gübre, mazot, yem uçmuş; ürüne verilen fiyat üreticiyi kurtarmıyor.
Yaşlılarımız ise kemiklerinde sızıyla, bastonuyla, gücünün yettiği yere kadar üretimi döndürmeye çalışıyor.
Çiftçilik artık bir üretim biçimi değil, bir çile, bir cezalandırma yöntemi haline gelmiştir.
En çok iç yakanı da ne biliyor musunuz?
Savaşla boğuşan ülkelerden bile buğday, arpa, soya, ayçiçeği ve canlı hayvan ithal ediyoruz.
Canlı hayvan ve et ithalatında kapısını çaldığımız yerlere bakın: Brezilya, Uruguay, Romanya, Macaristan, Almanya, Avusturya ve Fransa.
Tahılda ve yağlı tohumda ise Rusya ve Ukrayna’nın eline bakıyoruz.
Dışarıdan o gemiler gelmese raflar boşalacak, halk aç kalacak.
Açık söylüyorum: Bu durum, bu ülkenin milli güvenliğine vurulmuş en büyük darbedir!
AHIRLARDAKİ YANGININ ADI: BECERİKSİZLİK
Tarımın durumu neyse, hayvancılığın durumu ondan da beter.
Eskiden köylerde her evin önünde üç beş baş hayvan olur, sütünün ve etinin bereketiyle geçinilirdi.
Bugün ise ahırların kapısına kilit vuruluyor. Neden mi?
Bir: Yem çuvalı dolarla yarışıyor. Hayvancılıkta maliyetin yüzde 70'i yemdir. Biz yemin ham maddesini dışarıdan ithal ediyoruz. Döviz arttıkça yem fiyatı katlanıyor ama süt üreticisinin sattığı çiğ sütün fiyatı aylarca yerinde sayıyor. Üretici bir litre süt satıp bir kilo yem alamıyor! Kazanamayan besici ne yapıyor? Gebe ineklerini, damızlık düvelerini kesime gönderiyor. Ana olmadan dana doğmaz, dana olmadan et olmaz! Biz bugün anaç hayvanları kestiğimiz için et fiyatlarını durduramıyor, ithalat gemilerine mahkûm kalıyoruz.
İki: Meralar yok oldu. Gelişmiş ülkelerde hayvancılık bedava yem demek olan meralarda yapılır. Bizde ise meralar ya betonlaştı, ya imara açıldı ya da bakımsızlıktan kurudu. Hayvanı meraya çıkaramayan besici, fabrikasyon yeme mahkûm kalıyor ve maliyetin altında eziliyor.
ELİN OĞLU NASIL YAPIYOR?
Amerikalıya, Avrupalıya, Çinliye ya da Japon'a baktığımızda işin sırrı ortada: Ölçek, teknoloji ve uzun vadeli devlet politikası.
Rakamları alt alta koyalım da aynaya bakıp utanalım:
* ARAZİ BÜYÜKLÜKLERİNDE UÇURUM: Biz Türkiye'de miras hukukuyla bölünmüş parçalı arazilerle uğraşıyoruz. Ülkemizde ortalama bir tarım işletmesinin büyüklüğü sadece 3.600 metrekareye (0,36 hektar) kadar gerilemiş durumda. Peki gelişmiş ülkelerde durum ne? Avrupa Birliği'nde bu ortalama 70.000 metrekarenin üzerindeyken, İngiltere'de 470.000 metrekareyi buluyor. Gelelim dünya tarım devine; Amerika Birleşik Devletleri'nde ortalama bir çiftlik tam 1.890.000 metrekaredir! Amerika'da bir çiftçinin tek başına işlediği devasa arazi, bizde koca bir köyün toplam arazisinden büyüktür. Küçük parsele modern biçerdöver girmez, sulama maliyeti düşmez, çiftçi kazanamaz.
* HOLLANDA MUCİZESİ: Yüz ölçümü Konya kadar olan Hollanda, tarımda ve hayvancılıkta dünya devidir. Neden? Çünkü adamlar hayvancılığı "babadan kalma usulle" değil; tamamen veri analiziyle, yüksek süt verimli ırklarla ve robotik sağım sistemleriyle yapıyor. En önemlisi devlet, sütün fiyatını bir yıl önceden garanti ediyor; üretici önünü görüyor.
* ABD VE AVRUPA'DA KORUMA KALKANI: Amerika’da Farm Bill (Tarım Yasası) ve Avrupa Birliği'nin Ortak Tarım Politikası kapsamında hayvancılık devasa sübvansiyonlarla korunur. Çiftçinin yemi pahalanırsa devlet aradaki farkı doğrudan hesabına yatırır. Üreticiyi serbest piyasanın çakallarına ezdirmez. Türkiye’de ise destekler hem yetersiz kalıyor hem de üreticinin eline aylar sonra, değerini yitirmiş olarak geçiyor.
"SIRF TARIMLA GEÇİNMEK" BİR FAKİRLİK TUZAĞIDIR
Burada çok acı bir ekonomik kuralı görmemiz gerekiyor: Dünyada bugün sırf tarımla geçinen, ekonomisinin neredeyse tamamı toprağa bağlı olan ülkeler var. Kim bunlar? Nijer, Somali, Çad, Liberya gibi ülkeler. Halkın yüzde 80'i tarladadır ama bu ülkeler sefalet içinde yüzerler. Neden? Çünkü sanayileri yoktur, teknolojileri yoktur, katma değerli üretimleri yoktur! Ürettikleri tonlarca kakaoyu, kahveyi elin oğlunun bir adet cep telefonuna ya da traktörüne kurban ederler.
Amerika'da veya Hollanda'da ise tarım bir "teknoloji ve sanayi" koludur. Traktörünü kendi üretir, tohumunu laboratuvarda geliştirir, ürünü ham satmaz, işleyip katma değer katar. Dünyada sırf tarımla zengin olmuş tek bir ülke bile yoktur. Tarım bir ülkeyi tek başına zengin etmez. Ama sıkı durun: Tarımın yokluğu bir ülkeyi batırır, aç bırakır ve köle eder! Gelişmiş ülkeler bu gerçeği bildikleri için sanayiden kazandıkları milyarlarca doları tarıma aktarırlar. Çiftçisini korur çünkü yarın bir kriz çıktığında parası olsa bile dışarıdan buğday alamayacağını çok iyi bilir!
AKLIMIZ MI GERİ, HAİNLİK NEREDE?
Şimdi gelelim can alıcı soruya: Biz neden yapamıyoruz?
Bizim insanımızın aklı mı geri, kas gücü mü az, nüfusu mu eksik?
Elbette hayır! Türk çiftçisi dünyanın en çalışkan, en sabırlı, en kanaatkâr üreticisidir. Sorun bizim genlerimizde değil, sistemi yönetenlerin zihniyetindedir. Bu ülkenin tarımı basiretsiz kararlarla, liyakatsizlikle ve yerli üreticiye yapılan örtülü bir ihanetle baltalanmaktadır.
* "İTHALAT LOBİSİ"NİN OYUNU: Tarımda asıl büyük darbe, ne zaman yerli üretici kafasını kaldırsa "Fiyatı düşüreceğiz" bahanesiyle gümrük vergilerinin sıfırlanıp ithalat kapılarının açılmasıdır. Tarladaki çiftçi tam üründen para kazanacakken dışarıdan ucuz buğday, ahırdaki besici tam nefes alacakken dışarıdan canlı hayvan getiriliyor. Bu durum yerli üreticiyi cezalandırmak, yabancı çiftçiyi ise Türk halkının vergileriyle zengin etmektir. Bunun adı basiretsizlik değilse nedir? Soruyorum, nedir?
* LİYAKATSİZ BÜROKRASİ: Tarımı yönetenlerin koltuklarına bakın; hayatında bir kez çizmelerini giyip çamura basmamış, yemin kokusunu bilmeyen, tarlanın çilesini çekmemiş bürokratlar uzun vadeli planlar yapıyor. Tarım politikası, her bakan değiştiğinde sil baştan değişen yapboz tahtasına döndü. Gelişmiş ülkeler 50 yıllık planlar yaparken, biz önümüzdeki haftanın süt fiyatını tahmin edemiyoruz.
* KOOPERATİFLERİN İÇİNİN BOŞALTILMASI: Bizde kooperatifler üreticiyi koruyan yapılar olmaktan çıkarıldı, siyasetin arka bahçesi haline getirilerek içi boşaltıldı. Çiftçi girdileri alırken de ürününü satırken de tek başına, tüccarın ve aracıların insafına terk edildi. Avrupa'yı uçuran kooperatif gücü, bizde çiftçinin sırtında yüke dönüştürüldü.
* KANUN VAR, UYGULAYAN YOK: Tarım Kanunu'nun "Milli gelirin yüzde 1'i çiftçiye destek olarak verilir" maddesi yıllardır kağıt üzerinde kaldı. O para üreticiye hiç tam ödenmedi. Hak arayan çiftçi ise bürokrasi duvarına çarptı.
Biz hâlâ "Bu sene neye para eder?" diye fal bakarak ekim yapıyor, "Kasapta et kaç para olacak?" diye endişeyle bekliyoruz. Gübreyi, yemi dolarla alıp, ürünü kuşa yuh eder gibi açıklanan taban fiyatlarla satmaya mahkûm ediliyoruz.
Eğer bu memleketin gençleri köyü terk ediyorsa, ahırlar boş kalıyorsa, meralar sessizliğe bürünüyorsa ve biz her krizde yabancı ülkenin gemilerine bakıyorsak; bu bir ekonomi meselesi değil, bir beka meselesidir. Toprağa küsen millet, geleceğe küser. Çiftçinin ve besicinin omzundaki yükü hafifletmediğimiz gün, sofradaki ekmeğin ve sütün boynumuzu bükeceği günün resmidir.
SELAM VE DUA İLE...
Rabbim bu topraklar için ter döken, nasırlı elleriyle vatanı doyuran, hakkı yendiği halde toprağına küsmeyen tüm cefakâr çiftçilerimizin ve besicilerimizin yardımcısı olsun.
Emeğin zayi olmadığı, üretenin el üstünde tutulduğu bereketli günlere kavuşmak ümidiyle...
Selam ve dua ile...